ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ – Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΣ

Ο Νικόλας Άσιμος αποτέλεσε την πιο ιδιόμορφη περίπτωση, ίσως, καλλιτέχνη. Αυτοδίδαχτος μουσικός, στιχουργός, θεατράνθρωπος, συγγραφέας και πάνω απ’ όλα ανεξάρτητος!

Τον Αύγουστο του 1949 γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς Κοζανίτες ο Νικόλας Ασιμόπουλος. Τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στην Κοζάνη. Αν και δε διάβαζε σχεδόν ποτέ, η φιλομάθειά του ήταν τέτοια που όχι μόνο δεν έμενε πίσω στα μαθήματα, αλλά ήταν από τους καλύτερους μαθητές. Εκτός από αυτό, όμως, ήταν και πολύ περίεργος νέος, με ανήσυχο χαρακτήρα. «Μεγάλη αντιληπτική ικανότητα και πρόωρη ωριμότητα» ήταν το συμπέρασμα των καθηγητών του και των δικών του ανθρώπων. Βέβαια, ορισμένες φορές τους έκανε τη ζωή δύσκολη, με την οξεία κριτική του, χαρακτηριστικό γνώρισμα που είχε από τότε και τον ακολούθησε και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Είχε πολλά ενδιαφέροντα ως νέος: διάβαζε πολλά εξωσχολικά βιβλία, ασχολούταν ενεργά με το θέατρο (ο μεγάλος έρωτας της ζωής του), έγραφε ποιήματα (κοινωνικά, ερωτικά) και έπαιζε ποδόσφαιρο (βρέθηκε κοντά στο να υπογράψει συμβόλαιο με την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του).

Τελικά το 1967, τη χρονιά της εγκαθίδρυσης της χούντας, περνάει στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, έχοντας μάθει Λατινικά μόνος του. Κάπου εκεί αρχίζει να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Άσιμος (όπως εξηγεί ο ίδιος με γιώτα και όχι άσημος με ήτα, που είναι επιθετικός προσδιορισμός και σημαίνει ασήμαντος). Παράλληλα αρχίζει να γίνεται γνωστός σε διάφορους κύκλους της Θεσσαλονίκης. Ασχολείται και πάλι με το θέατρο, αφού στο υπόγειο της Φιλοσοφικής μαζί με μερικούς ακόμα λάτρεις του θεάτρου ανεβάζουν πέντε παραστάσεις. Στο πρώτο του έτος ως φοιτητής αγοράζει την πρώτη του κιθάρα, την οποία είχε πάντα μαζί του. Μαζί με τους φίλους του τραγουδάνε σε ταβέρνες, ενώ παίζει ακόμα μουσική σε διάφορες μπουάτ και στο αναψυκτήριο του Λευκού Πύργου, καθώς και σε μερικά μαγαζιά. Ήταν φυσικά στο στόχαστρο της χούντας, κυρίως για τους ανατρεπτικούς στίχους των τραγουδιών του. Κυνηγήθηκε και χτυπήθηκε στα κρατητήρια της ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

Το 1973 ασφυκτιώντας στο περιβάλλον της συντηρητικής πόλης στην οποία ζούσε, μαζεύει τα υπάρχοντά του και φτάνει στην Αθήνα. Φυσικά δεν ξεχνάει το θέατρο. Συμμετέχει σε ένα θεατρικό έργο στο θέατρο «Στοά», αλλά κυρίως ασχολείται με το θέατρο του δρόμου. Στα Εξάρχεια, όπου πέρασε τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του έστηνε πολύ συχνά αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες απαιτούσαν την αυθόρμητη συμμετοχή του κόσμου, που περνούσε από την πλατεία! Άλλωστε, ο Άσιμος πίστευε στην αυθόρμητη συμμετοχή του κόσμου, όχι μόνο όσον αφορά μια θεατρική παράσταση, αλλά και όσον αφορά τους θεσμούς και την κοινωνία γενικότερα. Έχοντας από μικρή ηλικία απορρίψει τους θεσμούς της σημερινής κοινωνίας, όπως η θρησκεία, ο γάμος, η θητεία στο στρατό, ο καταναλωτισμός και η ένταξη σε ομάδες (η κομματικοποίηση μετά τη χούντα είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις), ο Άσιμος χαρακτηρίστηκε ως αναρχικός. Τις ιδέες, όμως, των αναρχικών τις ξεπέρασε κι αυτές ο ίδιος ο Άσιμος, που δεν του άρεσε να του κολλάνε ταμπέλες. Ήταν ένας πραγματικός ανένταχτος, ασυμβίβαστος και αντισυμβατικός καλλιτέχνης και άνθρωπος. Ο δημοσιογράφος Γιώργος Αλλαμάνης θυμάται: «Σε σταμάταγε και σου έλεγε ‘‘Μην πατάς πάνω στις κάλτσες σου, είναι φριχτό αυτό που κάνεις’’. Ή φορούσε δύο γραβάτες και σου έλεγε ‘‘Εσύ φοράς μία γραβάτα. Εγώ φοράω δύο, είμαι δύο φορές πιο κύριος από σένα’’». Ο ηθοποιός Σάκης Μπουλάς λέει γι’ αυτόν: «Πίστευε ότι μια σύγκρουση μπορεί να φέρει αλλαγή προς το καλό. Έτσι την επιδίωκε ακόμα κι αν δεν υπήρχε λόγος.»

Τα χρόνια που ζούσε στα Εξάρχεια, ήταν τα πιο παραγωγικά της ζωής του. Σταθερή κατοικία δεν είχε. Συνήθως ζούσε σε ένα υπογειάκι, όταν δεν είχε χρήματα να νοικιάσει ένα χώρο να μείνει έκανε κατάληψη ή έμενε στο δρόμο. Από την αρχή της δεκαετίας του 70 είχε γράψει τραγούδια τα οποία προσπαθούσε να ηχογραφήσει. Οι δισκογραφικές εταιρείες αδιαφορούσαν για το υλικό του και έτσι ο Άσιμος δεν έχει άλλη λύση από το να ηχογραφεί τις κασέτες σε στούντιο φίλων του και μετά να τις πουλάει μόνος του σε διάφορα σημεία της Αθήνας (Προπύλαια, Πολυτεχνείο, Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Λυκαβητός και έξω από συναυλιακούς χώρους). Είναι η εποχή που κάνει παρέα με καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σάκης Μπουλάς, ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας και η Κατερίνα Γώγου. Μαζί τους τραγουδάει σε διάφορες μπουάτ. Το 1974 έρχεται η πρώτη συμμετοχή του στη δισκογραφία στο single Ρωμιός–Μηχανισμός, ενώ το 1976 αποκτάει μια κόρη από την «παράνομη» σχέση του με τη Λίλιαν Χαριτάκη. Την κόρη του την είχε πάντα μαζί του. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Θοδωρής Σαράντης θυμάται: «Είχε ένα κινούμενο μαγαζί (ενν. τις κασέτες) κι ένα κινούμενο μικρό παιδάκι, που ήταν η κόρη του, που την έσερνε μαζί του όπου πήγαινε». Ο Άσιμος την υπεραγαπούσε και γι’ αυτήν έγραψε το «Παπάκι», ένα μελαγχολικό νανούρισμα.

Το 1977 ο Άσιμος γνωρίζει το κακό πρόσωπο της ελληνικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Μαζί με άλλους 5 συγγραφείς και εκδότες φυλακίζεται ένα μήνα πριν τις εκλογές, με την αιτιολόγηση ότι επηρεάζουν τον κόσμο (!) Τελικά αποφυλακίζονται μετά από δύο μήνες και έπειτα από την παρέμβαση του Διονύση Σαββόπουλου. Την επόμενη χρονιά πηγαίνει στο στρατό, δεν έχει, όμως, κανένα σκοπό να υπηρετήσει. Τελικά καταφέρνει να πάρει απολυτήριο σχιζοειδούς ψυχώσεως. «Σχιζοφρενοβλαβίωση», που έλεγε κι ο Άσιμος. Το 1980-1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας κροκανθρώπους». Κατά τον Άσιμο, οι κροκάνθρωποι ήταν οι διαφορετικοί, οι άνθρωποι σαν κι αυτόν. Αγνοί, πολύχρωμοι και πολυεπίπεδοι. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του πίστευε ότι ήταν ο αρχηγός τους. Τη διετία 1978-1979 ηχογραφεί τέσσερεις κασέτες. Εκτός από τους δικούς του στίχους θα μελοποιήσει μοναδικά το «Ουλαλούμ» του Γιάννη Σκαρίμπα. Το 1982 η εταιρεία ΜΙΝΟΣ αποφασίζει να κυκλοφορήσει ένα δίσκο του Άσιμου. Ο δίσκος λεγόταν «Ο ξαναπές» και είχε τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και της Χαρούλας Αλεξίου. Έκανε αίσθηση και ανέδειξε τις δυνατότητες του Άσιμου. Όμως ο Άσιμος δεν έβγαλε άλλο δίσκο μέχρι το θάνατό του. Η αλήθεια είναι ότι οι σχέσεις του Νικόλα με τις δισκογραφικές εταιρείες ήταν πολύ άσχημες. Αφ’ ενός μεν γιατί οι δισκογραφικές είχαν περάσει στην εποχή του «εμπορικού» τραγουδιού, αφ’ εταίρου δε γιατί ο Άσιμος είχε δύσκολο χαρακτήρα, ήταν δύσκολο κάποιος να συνεργαστεί μαζί του. Ο Γιώργος Κορδέλλας αφηγείται: «Γίνεται μια σύσκεψη στη ΜΙΝΟΣ. Βλέπουνε το πρώτο εξώφυλλο που έφτιαξα. Ήταν ασπρόμαυρο. Μου λένε: ‘‘Τι είναι αυτό; Αυτό είναι σοβαρό! Λες κι είναι για τη Γαλάνη!...’’ Τέλος πάντων, δε βρήκαμε άκρη. Λίγες μέρες μετά έρχεται σπίτι μου ο Άσιμος. Μου λέει: ‘‘Έλα να δούμε τι θα κάνουμε. Μια μαλακία εξώφυλλο θέλουνε, μια μαλακία θα κάνουμε’’. Καθίσαμε επιτόπου και κάναμε κολάζ. Κόβαμε φωτογραφίες από περιοδικά. Βρήκαμε αυτό το άγαλμα, του βάλαμε το κεφάλι του Νικόλα. Βάλαμε κι εκείνο το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Το κείμενο του οπισθόφυλλου είναι γραμμένο στην IBM γραφομηχανή της Κατερίνας της Γώγου, δεν ήταν καν φωτοσύνθεση. Το κοιτάει: ‘‘Ωραίο...’’, λέει. Του λέω: ‘‘Σ’ αρέσει αυτό το πράγμα;’’, μου λέει: ‘‘Μ’ αρέσει’’. Του λέω: ‘‘Ε, πάρ’ το...’’».

Το 1983 ο Άσιμος ανοίγει ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην Καλλιδρομίου, στο ύψος της Ζωοδόχου Πηγής. Ήταν και μαγαζί και σπίτι. Εκεί κοιμόταν, έγραφε τα τραγούδια του, πουλούσε κασέτες, βιβλία και διάφορα μπιχλιμπίδια, όπως χειροποίητα κοσμήματα, παιχνίδια, κεραμικά και άλλα μικροπράγματα. Ονόμαζε το χώρο αυτό «Χώρο προετοιμασίας». Προφανώς οι ιδέες της αυτοκτονίας είχαν ήδη αρχίσει να γυρίζουν στο μυαλό του. Το 1986-1987 θα κυκλοφορήσει άλλες τέσσερεις δικές του κασέτες. Η ψυχική του υγεία, όμως, δεν είναι σε καθόλου σταθερή κατάσταση. Ο Άσιμος αρχίζει να χάνει σιγά σιγά την επαφή με την πραγματικότητα. Το 1987 έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Ο Άσιμος κατηγορείται για το βιασμό μιας κοπέλας. Οι κατηγορίες ήταν υπερβολικές δεδομένου ότι η κοπέλα ήταν πρώην φίλη του Άσιμου. Μάλιστα ποτέ δεν αποδείχτηκε ο βιασμός. Όμως ο Άσιμος έχει απογοητευτεί πλήρως από την κοινωνία των ανθρώπων. Αηδιασμένος αποσύρεται στο υπογειάκι του και από τις 3 Μαρτίου 1988 αρχίζει να κρατάει ένα ιδιότυπο ημερολόγιο. Έψαχνε να βρει ένα λόγο για να ζήσει. Κάθε μέρα, όμως, σημείωνε στις σελίδες του ημερολογίου ένα Χ (δηλ. ότι δεν βρίσκει τίποτα ικανό να τον κρατήσει ζωντανό). Αυτό κράτησε 15 μέρες. Στις 17 Μαρτίου 1988, ο Νικόλας Άσιμος έγραψε ο ίδιος τον επίλογο της ζωής του, στην άκρη ενός σχοινιού στο υπογειάκι του. Το προηγούμενο βράδυ είχε τηλεφωνήσει σε διάφορους φίλους. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός θυμάται: «Τη βραδιά πριν αυτοκτονήσει με είχε πάρει τηλέφωνο. Μου είπε ‘‘Νίκο Ζερβέ, η κατάρα του Τουτανχαμόν έχει πέσει επάνω μας''. Εγώ του είπα ‘‘Άσε με βρε Νικόλα να κοιμηθώ, πάρε με αύριο να μου τα πεις’’. Ήταν τρεις η ώρα όταν πήρε. Μου λέει ‘‘Άκου τι σου λέω, δε θα υπάρξει άλλη φορά’’. Που να φανταστώ ότι την άλλη μέρα θα τον βρίσκαμε κρεμασμένο;»

Ο Άσιμος είχε διαλέξει ο ίδιος το δρόμο του και την πορεία του από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή. Ακόμα κι ο θάνατός του, φαινομενικά προϊόν τρέλας, μάλλον ήταν τελικά προσχεδιασμένος από τον ίδιο πριν από χρόνια. Στο τραγούδι του «Βαρέθηκα» που βρίσκεται στο δίσκο «Ο ξαναπές» κάνεις σαφείς τις προθέσεις του: «Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση […] δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά». Το ίδιο και στο νανούρισμα «Το παπάκι»: «Ίσως να ξανάρθεις όταν θα 'χω πια χαθεί / Κι ή θα με 'χουν θάψει, ή θα έχω μαραθεί.».

Μετά το θάνατό του, οι δισκογραφικές εταιρείες, που δεν ήθελαν ούτε να ακούν γι’ αυτόν όσο ήταν ζωντανός έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το εμπορικό κομμάτι γύρω από το μύθο του Άσιμου. Έτσι κυκλοφόρησαν οι δίσκοι «Το φανάρι του Διογένη» (1989), «Στο φαλιμέντο του κόσμου», «Βιομηχανία του Πεζοδρομίου» (2002). Η Σωτηρία Λεονάρδου, που συμμετείχε στο δίσκο «Το φανάρι του Διογένη» κατήγγειλε πάντως, ότι ακόμα και μετά το θάνατό του, η δισκογραφική που κυκλοφόρησε το δίσκο, επενέβη στους στίχους του Άσιμου.

Θα ήταν καλύτερα να άφηνα τον ίδιο το Νικόλα Άσιμο να γράψει τον επίλογο:

«Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία. Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά το θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής, μπορώ να καταγράφω και το θάνατο μου. Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θα ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα 'μαι εγώ πια. Θα 'ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν. Όσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες. Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ. Είναι καλύτερο ν' αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαίνεται γελοίο.

Θα μπορούσα να 'χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρω τότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω.
Γιατί δε θα ήμουνα εγώ.
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και τους
χέστες
Γιατί θα ήμουνα και εγώ σαν τους αριστερούς, σαν τους
"αναρχικούς" και τα πρεζόνια.
Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και τον μπαμπά
Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω
Γιατί στα λόγια θα 'μουνα ο πρώτος του χωριού ο
γκραντεπαναστάτης.
Γιατί θα ήμουν σαν και εσένα πούστη.
Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα
Γιατί θα τα θελα όλα και ‘γω δικά μου
Γιατί θα μ' ενδιέφερε να μη μου πέσει η μύτη
Γιατί θε να 'χα το 'να πόδι εδώ και τ’ άλλο απ' την άλλη
Γιατί στο πρώτο ζόρι θα ’χα να καταφύγω σ' αυτούς που μου 'ναι
ξένοι και δικοί.
Γιατί θα ήμουν κόσμος, κόσμος μες τον κοσμάκη
Γιατί δε θα ‘μουνα εγώ
Το προτιμώ το χαμαλίκι
Δεν έδωσα σε άλλον τα κλειδιά ούτε του σπιτιού μου ούτε της καρδιάς μου. Αρνήθηκες να τα πάρεις. Φοβήθηκες μήπως σου ξεκλειδώσω τη δική σου καρδιά.»

(Αποσπάσματα από το "Αναζητώντας κροκανθρώπους")

Ο Μ(Π)ΑΛΑΚ(Ι)ΑΣ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Ας φανταστούμε την εξής εικόνα: Ένας ταλαίπωρος Έλληνας σαρανταπεντάρης, νταλικιέρης στο επάγγελμα (θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο, αλλά αφού είπα νταλικιέρης, ας το κρατήσουμε έτσι). Έχει πάρει την καλοκαιρινή του άδεια. Έχει πάρει τη γυναίκα του, που την ερωτεύτηκε όταν την είδε με μπικίνι στην παραλία πριν από 20 χρόνια και τώρα ντρέπεται να την κυκλοφορήσει ακόμα και με ολόσωμο μαγιό. Έχει μαζί του τα κουτσούβελα, μια κόρη 18 χρονών που την κοιτάνε σαν ξερολούκουμο όλοι οι νταήδες της παραλίας, οπότε όπως είναι φυσικό το αίμα του ήρωά μας ανεβαίνει στο κεφάλι και ένα γιο 10 χρονών που επιμένει σώνει και καλά το σκασμένο να του φουσκώσει το στρώμα ο μπαμπάς του (και όχι με τρόμπα!) Η θερμοκρασία πλησιάζει τους 40 βαθμούς υπό σκιά και ο ιδρώτας ακολουθώντας τους νόμους του Νεύτωνα και της όσμωσης κυλάει σε όλο του το σώμα. Εν τω μεταξύ, ο κατά τ’ άλλα μπαρουτοκαπνισμένος ήρωάς μας είναι άσπρος σαν το πανί από την ταλαιπωρία. Μόνο το αριστερό του μπράτσο είναι μαυρισμένο (το γνωστό μαύρισμα του νταλικιέρη) και θέλει να καθίσει λίγο κάτω από τον ήλιο να πάρει το χρωματάκι του, να πιει το φραπεδάκι του, τη μπυρίτσα του, να ρίξει και μια βουτιά. Χαλαρά και ήρεμα.

Ωραία… και τώρα που έχουμε αυτή την εικόνα στο μυαλό μας, ας σκεφτούμε: τι λείπει από αυτόν τον άνθρωπο; Η απάντηση είναι μία, είναι απλή και εύκολη. Πάνω απ’ όλα δε χρειάζεται κόπο και έξοδα. 1 ευρώ αρκεί για να πάρει μια αθλητική εφημερίδα… Βλέπετε, η ομάδα (οποιαδήποτε ομάδα!) μέσα στη χρονιά δε βλεπόταν. Ο πρόεδρος δεν είναι δυνατόν να την αφήσει έτσι. Ως γνωστός λεφτάς που είναι θα βάλει το χέρι στην τσέπη και θα φέρει στην Ελλάδα τον παίκτη που θα αναγκάσει και τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας ακόμα να πάνε στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούν (και όχι με αυγά!) Γιατί ποιος βάζελος θα τολμήσει να πετάξει αυγά στον Ροναλντίνιο όταν τον φέρει ο Ολυμπιακός; Ποιος γαύρος θα τολμήσει να λερώσει με τον κρόκο του αυγού τα σεβάσμια γκριζαρισμένα μαλλιά του Χούλιο Κρουζ ή τα βαμμένα λαχανί / πορτοκαλί / μοβ / χρυσαφί μαλλιά του Σισέ που ετοιμάζονται να φάνε τη θέση του Βαγγέλη του Μάντζιου;

Γιατί τα χανούμια περίμεναν όλο αγωνία το αν ο Σαβιόλα θα πήγαινε στον Ολυμπιακό ή στον Παναθηναϊκό, να ξέρουν τι θα έχουν απέναντί τους. Κι αυτός ο αχάριστος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης! Γιατί τα μπαόγκια δε θα γούσταραν και πολύ να δουν τον Ιβάν Κλάσνιτς με τον κίτρινο και όχι με τον ασπρόμαυρο δικέφαλο στο στήθος. Γιατί τα σκουλήκια τρέμουν μήπως δούνε τον Παμπλίτο Αϊμάρ ένα ωραίο πρωί στην Τούμπα…

Ας επιστρέψουμε στον ήρωά μας. Τον άνθρωπο τον ταλαίπωρο, που η μόνη στιγμή πραγματικής απόλαυσης και παιδικής ονειροπόλησης που μπορεί να έχει, είναι να διαβάζει τις αθλητικές εφημερίδες το καλοκαίρι. Παίρνει την ίδια συγκίνηση, όπως τότε, που ήταν μικρός και έπαιζε με τα άλλα παιδιά στην Αρετσού και ένα γειτονόπουλό του, του είπε ότι ο Γιόχαν Κρόιφ θα έρθει στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (μετά έγινε Ηρακλής λόγω Χατζηπαναγή). Φαντάζεται το αεροδρόμιο γεμάτο κόσμο να υποδέχεται έναν μαυρούλη, από τις φαβέλες του Ρίο, από αυτούς που έμαθαν ποδόσφαιρο ανάμεσα στα παραγκόσπιτα ή στην καλύτερη περίπτωση στην Κόπα Καμπάνα, εκεί που τα ερωτικά κορμιά λικνίζονται στους ρυθμούς της σάμπα και της στρογγυλής θεάς (α, ρε Μένιο Σακελλαρόπουλε!) Φαντάζεται το μαυρούλη να κατεβαίνει από το αεροπλάνο και στις πρώτες του δηλώσεις να λέει ότι είναι Ηρακλής από τότε που γεννήθηκε, ότι μεγάλωσε με μια αφίσα του Δανιήλ Παπαδόπουλου πάνω από το κρεβάτι του. Γι’ αυτό μόλις του έκανε πρόταση ο Ηρακλής δεν το σκέφτηκε καθόλου και γι’ αυτό άφησε στα κρύα του λουτρού τη Μάντζεστερ Γιουνάιντεντ! Τι όμορφα… τι ιδανικά! Παράλληλα, βέβαια, ξέρει κατά βάθος πως όλα αυτά είναι ψέματα. Δεν μπορεί, όμως, να μη νιώσει μια πρωτόγονη ηδονή… Μια ενοχική χαρά θα έλεγε κανείς. Του θυμίζει τότε που ήταν ακόμα έφηβος και για πρώτη φορά είδε τσόντα με την Cristy Canyon και την Linda Lovelace. Είναι αναμφίβολα μια γλυκιά αμαρτία να ονειρεύεσαι μεταγραφές που ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν.

Πως, όμως, φτάνουμε σε αυτό το σημείο; Από πού και ως που ονειρευόμαστε δηλαδή ως οπαδοί τον ουρανό με τ’ άστρα για τις ομάδες μας; Είναι απλό και πάλι το πράγμα! Όλα ξεκινούν από τους δημοσιογράφους των εφημερίδων. Παρακάτω θα δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διαστρέβλωσης είδησης, που συντελείται καθημερινώς σε αυτές τις φυλλάδες.

Πριν λίγες μέρες (αληθές γεγονός) ήταν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Μύκονο ο Ροναλντίνιο παρέα με τον αδερφό του για μερικά μπάνια. Στη Μύκονο παραθερίζει, εκτός των άλλων, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, Σωκράτης Κόκκαλης. Ο πρώτος συνειρμός έχει ήδη γίνει. Το νερό έχει ήδη μπει στο αυλάκι για την είδηση αρκούδα. Την επόμενη μέρα κάποια εφημερίδα κυκλοφορεί με τίτλο «ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». Δεύτερη μέρα των διακοπών του και ο Ροναλντίνιο μένει στο δωμάτιό του για να αποφύγει τους παπαράτσι, αλλά ο αδερφός του (που τυγχάνει και μάνατζέρ του) κάνει ένα μπάνιο στην παραλία. Εκεί συναντιέται με το Σωκράτη Κόκκαλη και λένε μια καλημέρα (άνθρωποι του ποδοσφαίρου είναι, γνωρίζονται). Την επόμενη μέρα η είδηση με ακόμα μεγαλύτερα γράμματα και αυτή τη φορά και με υπότιτλους είναι: «ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΟΥ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, Σωκράτης Κόκκαλης είχε συνάντηση με τον μάνατζερ του Ροναλντίνιο, Ασίς, σε κοσμοπολίτικη τοποθεσία στη Μύκονο και συζήτησαν το ενδεχόμενο συνεργασίας!». Την Τρίτη μέρα ο Ροναλντίνιο θα βγει από το δωμάτιό του και όταν θα τον ρωτήσουν για τον Ολυμπιακό θα πει κατά γράμμα: «Δεν ξέρω τίποτα. Αυτά τα διαχειρίζεται ο αδερφός μου. Εγώ ήρθα να κάνω μερικά μπάνια στην όμορφη χώρα σας». Όπως είναι φυσικό την επόμενη μέρα η εφημερίδα θα γράφει «ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ! ΞΕΤΡΕΛΑΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΣ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ!» Την τέταρτη μέρα ο Ροναλντίνιο πηγαίνει στην παραλία (επιτέλους) και εκεί τον περιτριγυρίζουν πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού που του ζητούν να έρθει στην ομάδα τους. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα γράφει «ΣΤΕΝΟ ΠΡΕΣΙΝΓΚ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ! ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ!» Πέμπτη μέρα και ο Ροναλντίνιο περνάει από τη μαρίνα της Μυκόνου. Εκεί έχει παρκαρισμένο το σκάφος του ο Κόκκαλης και οι δύο άντρες κάνουν μια τυπική χειραψία. Αυτό ωστόσο είναι αρκετό για την εν λόγω εφημερίδα που γράφει το επόμενο πρωί: «ΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! Έπειτα από διαπραγματεύσεις πολλών ωρών, ο Ροναλντίνιο και ο Ολυμπιακός βρήκαν τη χρυσή τομή! Ο ίδιος ο Σωκράτης Κόκκαλης ηγήθηκε των διαπραγματευτικών διαδικασιών από μεριάς Ολυμπιακού!» Το τελευταίο του βράδυ στο νησί ο Ροναλντίνιο πηγαίνει σε ένα κλαμπ και ο dj, φαν του Ολυμπιακού παίζει στο μαγαζί τον ύμνο της ομάδας. Ο Ροναλντίνιο τύφλα στο μεθύσι τραγουδάει στα πορτογαλο-ελληνικά: «θρούιλε το σηπέδο Ολυμπιακόςςςς…» και όπως είναι πολύ φυσικό άλλωστε ο τίτλος της εφημερίδας μόλις ξημερώσει η επόμενη μέρα είναι «ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ ΩΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ! ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ!» Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, οι μέρες περάσανε και ο Ροναλντίνιο παίρνει το αεροπλάνο της επιστροφής για το Μιλάνο. Η εφημερίδα, πλέον, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να γράψει: «ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ. ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΗΚΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΧΑΛΑΣΕ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ.» Δεν τελειώνει, όμως, εκεί το θέμα. Γιατί ο καλός δημοσιογράφος ξέρει ότι μέσα από μια είδηση αρκούδα, το πιο εύκολο που μπορεί να προκύψει είναι άλλη μια είδηση αρκούδα. Η ίδια εφημερίδα, λοιπόν, την επόμενη μέρα θα γράφει: «ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ! ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΗΔΗ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΥ, ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΦΗΝΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!» Και η ιστορία συνεχίζεται…

Ηθικό δίδαγμα: Έχουμε 14 αθλητικές εφημερίδες. Τις περισσότερες από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Ε λοιπόν, δε μας φτάνουν! Θέλουμε 24! 34! 304 στην τελική βρε αδερφέ! Να έχουμε να διαβάζουμε αρκούδες με το κιλό! Αφού αυτή είναι μια από τις απολαύσεις μας το καλοκαίρι! Να μας ταΐζουν παραμύθι κι εμείς να το καταπίνουμε αμάσητο. Μη μας στερήσετε ποτέ αυτή τη χαρά! Αφήστε μας να διαβάζουμε για Ρονάλντο και Ροναλντίνιο, για Μέσι και για Τέβεζ στις ελληνικές ομάδες από τις αθλητικές εφημερίδες. Αφήστε μας κι ας μη γίνει ποτέ! Η αθλητική εφημερίδα το καλοκαίρι, σε συνδυασμό με ένα φραπέ στην παραλία είναι το καλύτερο αντρικό τονωτικό! Καλοκαιρινές (μούφα) μεταγραφές για πάντα!

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - ΠΩΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝΕ...

...το αποτέλεσμα των εκλογών εννοώ τα κόμματα. Ας το δούμε μέσω φωτογραφιών!

Για τη Νέα Δημοκρατία, τα πράγματα δεν πήγαν και πολύ καλά. Μήπως η τετραετία δε θα είναι τετραετία; Μήπως έρχεται το τέλος;

Στο ΠΑΣΟΚ αρχίσανε τα γλέντια! Η κουτάλα είναι κοντά!

Αριστερά το πάρτυ. Δεξιά η άφιξη του Παπανδρέου του 3ου!

Στο ΚΚΕ για μια ακόμη φορά ο στόχος επετεύχθη!


Το ΛΑΟΣ είναι πια μια δυνατή φωνή στην Ευρώπη. Quiz: Ποιος είναι ο νεαρός που χαιρετάει φασιστικά στη δεξιά φωτογραφία; Ακόμα να το βρείτε; Άντε θα δώσω μια βοήθεια. Ο γιος του από χθες είναι ευρωβουλευτής.


Στο ΣΥΡΙΖΑ σύσσωμη η πολιτική ομάδα αλλά και όλοι οι ψηφοφόροι του από όλη την Ελλάδα, όλοι μαζί κάθισαν κάτω για να δούνε τι φταίει...


Οι Πράσινοι διάλεξαν τον οικολογικό δρόμο προς τις Βρυξέλλες. Θα φτάσουν... κάποτε...