ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2010 (2)

Χιουμοριστικός Καζαμίας 2010 (Μέρος Δεύτερο)

Απρίλιος
Στη Νέα Δημοκρατία, το γραφείο το Αντώνη Σαμαρά έχει πλημμυρίσει μετά τις κατάρες του επίτιμου κι έτσι η συνάντηση Σαμαρά – Καρατζαφέρη γίνεται σε γνωστή ταβέρνα της Πλάκας (με κεφαλαίο η Πλάκα!). Στη συνέχεια, το κοινό ανακοινωθέν των δύο ανδρών, αναγγέλει την επιστροφή του Καρατζαφέρη στη Νέα Δημοκρατία. Πρόεδρος στο ΛΑΟΣ αναλαμβάνει ο Μπουμπούκος. Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος πραγματοποιεί το όνειρο της ζωής του και παίρνει συνέντευξη από το Βλαντιμίρ Πούτιν, την οποία προσφέρει σε 6 DVD μόνο 26 ευρώ φίλες και φίλοι, φέρ’ την κάμερα σε μένα! Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης απορρίπτει πρόταση να γίνει ο επόμενος Τζέιμς Μποντ μετά τον Ντάνιελ Κρεγκ, γιατί θέλει να αφοσιωθεί στη συγγραφή του βιβλίου του «Πως έσωσα τον κόσμο από τους τρομοκράτες». Έτσι ο ρόλος του 007 δίνεται στον τύπο που κάνει τη διαφήμιση «Boxer: το παπούτσι μου!». Ο Γιούρι Γκέλερ εξαφανίζει το Θέμη Γεωργαντά και στα καπάκια παθαίνει αμνησία και ξεχνάει που τον έβαλε (το καλύτερο νέο του μήνα, δηλαδή!), ενώ σάλο στην εκπομπή της Φαίης Σκορδά προκαλεί η αποκάλυψη ότι ο αραβωνιαστικός της κολλητής της κόρης της Άννας Βίσση εθεάθη να διασκεδάζει πρώτο τραπέζι πίστα στο μαγαζί που τραγουδάει η Δέσποινα Βανδή. Ο Νομάρχης της καρδιάς μας κάνει νέο ρεκόρ: την ίδια μέρα εμφανίζεται στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, αργότερα στον Καραμέρο και στον Χαριτάτο, το μεσημέρι στη Λαμπίρη, απογευματάκι στην Τατιάνα, το βράδυ στο δελτίο ειδήσεων του Star, στο οποίο μένει και μετά το δελτίο και δίνει το παρόν στην εκπομπή της Σταματέρη. Αργά τη νύχτα, τέλος, παρεμβαίνει τηλεφωνικά στην εκπομπή «Ή στην Α’ ή στη Β’ όλοι παν για τη μαρμίτα» όπου και έχει έντονο διάλογο με τον Μπουγάτσα. Ενθουσιασμός επικρατεί και στις τάξεις του Άρη, καθώς με προπονητή τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ, ο Άρης έχει φτάσει στην τρίτη θέση με 9 νίκες στα 10 τελευταία παιχνίδια, με επιμέρους τέρματα 146–2! Ο Θύμιος ο Κουλοχέρης δηλώνει: «Όνειρό μου το μουντιάλ!» Ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος πεθαίνει στα γέλια.

Μάιος
Ο μήνας της Eurovision… ο Σάκης μας εκπροσωπεί για μια ακόμη φορά και πηγαίνει στο Όσλο με σκοπό να πάρει επιτέλους την πρώτη θέση. Πριν το διαγωνισμό είναι το μεγάλο φαβορί και κατά τη διάρκειά του, ο Σάκης βρίσκεται σταθερά στην πρώτη θέση με δεύτερο το τραγούδι του Καζακστάν. Μένει να ψηφίσει μόνο μια χώρα ακόμα και τα δύο τραγούδια είναι ισόβαθμα. Η χώρα που ψηφίζει τελευταία είναι η Κύπρος (σατανικό!) και αρκεί να μας δώσει το δωδεκάρι για να κερδίσουμε. Στην ελληνική αποστολή έχουν αρχίσει να ανοίγουν σαμπάνιες, όμως η Κύπρος κάνει την έκπληξη και δίνει το δωδεκάρι στο Καζακστάν και στο Σάκη μόνο 10 πόντους! Το χαμόγελο από το πρόσωπο του Τζόνι Καλημέρη σβήνει απότομα, ο Σάκης παθαίνει ταράκουλο και φωνάζει ακατάληπτα «Καλωσήρθατε στο x-factoooooorrrr!!!», η Κάτια Ζυγούλη κλαίει και στις κερκίδες ο Μπόρατ πανηγυρίζει την περήφανη νίκη του Καζακστάν. Την επόμενη μέρα, η Δάφνη Μπόκοτα καταγγέλει τις συνομωσίες και τις κρυφές συμφωνίες που την έχουν αφήσει εκτός Eurovision. Στο μεταξύ πρωταθλητής Ελλάδας είναι Παναθηναϊκός, δεύτερος ο Ολυμπιακός, τρίτος ο ΠΑΟΚ, τέταρτος ο Άρης και πέμπτη η ΑΕΚ. Ο Γιώργος Καραγκούνης απαιτεί μια ηθική αποζημίωση μετά από τόσα χρόνια προσφοράς και έτσι χτίζεται στη Λεωφόρο ένα άγαλμά του, σε μια περίεργη στάση, την ώρα που πέφτει φωνάζοντας και ζητάει με σηκωμένα τα χέρια φάουλ. Ο Ανδρέας Βγενόπουλος, πάνω στο κέφι του για την κατάκτηση του πρωταθλήματος καίει ένα boeing της Ολυμπιακής για να το γιορτάσει. Ο Κόκαλης τους απολύει όλους και αποφασίζει να είναι αυτός προπονητής την επόμενη χρονιά. Ανήμερα της γιορτής του, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δέχεται τις ευχές του Αντώνη Σαμαρά. Το επόμενο λεπτό, γενικό μπλακ άουτ σε όλη τη χώρα, κατολισθήσεις ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας, γκρέμισμα της γέφυρας του Ρίου – Αντιρρίου, σεισμός 7,5 ρίχτερ, μερική βύθιση του δεύτερου ποδιού της Χαλκιδικής και λοιπές συμφορές…

Ιούνιος
Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης όσο πάει και σφίγγει. Σάλο προκαλούν οι δηλώσεις του Πάγκαλου ο οποίος συγκεκριμένα λέει: «Φέτος το καλοκαίρι οι Έλληνες δε θα κάνουν διακοπές. Γιατί να κάνουν έτσι κι αλλιώς τα βόδια; Όλη τη χρονιά δεν κάνουν τίποτα άλλο οι μαλάκες από το να κάθονται και να τα ξύνουν. Όλες οι καλοκαιρινές άδειες, λοιπόν, αναστέλλονται! Φέτος μπάνια, ηλιοθεραπείες και λοιπές μαλακίες δεν έχει!» Το ΚΚΕ βγάζει ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται: «Για μια ακόμη φορά τα καπιταλιστικά συμφέροντα δια στόματος Πάγκαλου πίνουν το αίμα των προλετάριων εργατών. Η αντίδραση δια στόματος Πάγκαλου κόβει τα μπάνια του εργάτη, του φοιτητή, του οικοδόμου. Όχι στα αντιλαϊκά μέτρα! Όχι στην αφαίμαξη του λαού! Όλοι στις πορείες και στις παραλίες! Κάθε ομπρέλα και παντιέρα! Κάθε ξαπλώστρα και οδόφραγμα!» Θρίαμβος στη Νέα Δημοκρατία, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς διατυπώνει επιτέλους για πρώτη φορά πολιτικές θέσεις, αν και κανείς δεν καταλαβαίνει για ποιο ακριβώς θέμα μιλάει… Στη Νότιο Αφρική ξεκινάει το μουντιάλ! Η εθνική μας, όμως, δεν ξεκινάει καθόλου καλά, καθώς χάνει από τη Νότιο Κορέα με 2–1. Τα γκολ πέτυχαν για την Κορέα ο Κιμ και ο Κιμ, ενώ το ελληνικό γκολ σημείωσε με αυτογκολ ο Κιμ. Στο επόμενο παιχνίδι μας, με όπλο τη γρανιτένια άμυνα κερδίζουμε 1–0 τη Νιγηρία, με γκολ του Σωτήρη Κυριάκου στο 82ο λεπτό ενώ το σύνθημα «Σώτο Σώτο, δείχτους το καρότο!» δονεί το γήπεδο. Το κρίσιμο ματς είναι με την Αργεντινή. Εκεί θέλουμε νίκη για να είμαστε σίγουροι. Είναι η μεγάλη βραδιά του Άγγελου Χαριστέα, καθώς με προσωπικό του χατ τρικ κερδίζουμε με 3–2 και περνάμε ως πρώτοι στην επόμενη φάση του μουντιάλ. Ο Ρεχάγκελ νιώθει δικαιωμένος μετά από τόσο βρίσιμο που έχει φάει για το Χαριστέα, ο ίδιος ο Χαριστέας δηλώνει «Ακόμα δεν έχετε δει τίποτα! Σε λίγο θα παίξω και μπουζούκι» και παίρνει μεταγραφή στη Μπάγερν Μονάχου, ενώ ο Ντιέγκο Μαραντόνα βρίζει και πάλι χυδαία τους δημοσιογράφους και μετά για να συνέλθει από το σοκ της ήττας καπνίζει τα μισά Ζωνιανά.

ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2010 (1)

Χιουμοριστικός καζαμίας 2010 (Μέρος Πρώτο)

Ιανουάριος
Ο καινούριος χρόνος μπαίνει φουριόζος. Ο προϋπολογισμός εγκρίνεται στη βουλή, όχι όμως κι από την κυρία Μέρκελ, που μας τον επιστρέφει ως επιεικώς απαράδεκτο και μας διατάζει να τον επανεξετάσουμε και να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι. Η εθνική οδός παραμένει κλειστή και τα ΙΧ που θέλουν να κάνουν το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη πηγαίνουν από τη μόνη παράκαμψη που είναι ανοιχτή: Συγκεκριμένα, το δρομολόγιο έχει μετατραπεί ως εξής: Αθήνα – Πάτρα – Μπάρι – Άνκονα – Ηγουμενίτσα – Γιάννενα (στάση στο Μέτσοβο) – Θεσσαλονίκη. Στο μεταξύ ανάβει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΑΝΤ1 και Alpha, στη ζώνη 9-12. Για την ακρίβεια, ο ΑΝΤ1 προβάλλει το «Ράδιο Αρβύλα» (που αλλάζει ώρα και πηγαίνει το βράδυ) και ο Alpha τα καλύτερα του «Αλ Τσαντίρι News». Ενώ, αμέσως μετά, το κάθε κανάλι προβάλλει με μανία τις σειρές «Νοικοκυρές σε απόγνωση» και «Sex and the city» και μάλιστα από 3 επεισόδια κάθε βράδυ καπακωτά! Το MEGA απαντάει με Γιώργο Καπουτζίδη να παρουσιάζει τους 20 καλύτερους κομπάρσους, τα 20 καλύτερα ντεκόρ, τα 20 καλύτερα χτενίσματα πρωταγωνίστριας, τις 20 καλύτερες ατάκες του Γιώργου Πολυχρονίου και τις 20 καλύτερες σκηνές του «Παρά 5». Στο μεταξύ, το δριμύ κρύο φέρνει χιόνια στη Μύκονο και ο Γιάννης Γαλάτης μπροστά στην κάμερα του «Super Star» και στα έκπληκτα μάτια της Χριστίνας Λαμπίρη φτιάχνει έναν χιονάνθρωπο, μόνο που βάζει το καρότο σε λάθος σημείο… Ο Βασίλης Λεβέντης αναλαμβάνει πρόεδρος στην ΑΕΚ και κάνει την παρακάτω δήλωση: «Εγώ ήμουν πρόεδρος ενός κόμματος χωρίς λαό και η ΑΕΚ είναι μια ομάδα με λαό, αλλά χωρίς πρόεδρο. Κάτι έπρεπε να κάνω. Ο θεός να στείλει καρκίνο στον Κόκκαλη και σε όλα του τα σόγια και στο Βαρδινογιάννη και όλα του τα σόγια! Αλητεία, φασισμός, αισχροί και οι δυο!»

Φεβρουάριος
Ο Γιώργος Παπανδρέου δίνει συνέντευξη στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη. Ο πρωθυπουργός μελαγχολικός, ομολογεί ότι ποτέ δεν ήθελε να γίνει ούτε πολιτικός, ούτε πρωθυπουργός και ότι όλα αυτά τα έκανε γιατί τον πίεζε η μαμά του. Αμέσως μετά, με λυγμούς στα μάτια ζητάει από την οργάνωση για τα κακοποιημένα παιδιά να παρέμβει για την περίπτωσή του. Στο «Next Top Model», η Βίκυ Καγιά(κ) με δημοκρατικές διαδικασίες αποφασίζει ότι καμία από τις κοπέλες δεν είναι άξια να τη διαδεχθεί. Έτσι, αυτοανακηρύσσεται next top model, previous top model, νυν και αεί top model Αθηνών, υπολοίπου Αττικής και πάσης Ελλάδος. Ο Χριστόφορος Κοτέντος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμπεριφορά της παρουσιάστριας ξυρίζει το κεφάλι του και τα μαλλιά του βγαίνουν σε πλειστηριασμό που τον κερδίζει ο Γιάννης Φλωρινιώτης. Στο μεταξύ, η δίκη για τη δολοφονία του Αλέξη έχει αρχίσει και ο Κούγιας, προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, αναλαμβάνει παράλληλα την υπεράσπιση 3 αναρχικών, 7 αντιεξουσιαστών και μιας λεσβίας που σκότωσε τον Μπερλουσκόνι όταν αυτός της την έπεσε. Στο άκουσμα του ονόματος του δικηγόρου τους, οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές κατατάσσονται στα ΛΟΚ και δηλώνουν αιώνια πίστη στην πατρίδα και τη σημαία, ενώ η λεσβία γίνεται στρέιτ και ερωτεύεται τον Σπύρο Μπιμπίλα. Ο Ολυμπιακός αποκλείει την Μπορντό με γκολ του Τάσου Πάντου στο 93ο λεπτό του δεύτερου αγώνα. Στη συνέντευξη τύπου μετά το παιχνίδι ο Ζίκο λέει στους δημοσιογράφους σε άπταιστα ελληνικά: «Μπακαλόγατος ε; Να!» δείχνοντας συγκεκριμένο σημείο του σώματός του. Στο άκουσμα της είδησης του γκολ του Πάντου, ο Νίκος Γεωργέας προσπαθεί να αυτοπυρποληθεί, αλλά αποτυγχάνει.

Μάρτιος
Μετά από τον 100ό θάνατο έλληνα πολίτη από τον ιό της γρίπης H1N1, τα κανάλια μέσω των δελτίων ειδήσεων κλιμακώνουν τις προσπάθειες για να πανικοβάλλουν τον κόσμο. Για το θέμα μιλάνε κορυφαίοι επιστήμονες, όπως ο Γιούρι Γκέλερ, ο οποίος προβλέπει ότι θα πεθάνουν ακόμα λίγοι άνθρωποι και μετά η γρίπη θα εξασθενήσει (η πρόβλεψή του θα δικαιωθεί πανηγυρικά σε λίγους μήνες!). Ωστόσο η μανία του να λυγίζει τις σύριγγες με τα εμβόλια μόνο με το βλέμμα του, του στοιχίζει τη θέση του στα πάνελ των τρομο-εκπομπών για τον ιό. Τη θέση του παίρνει η Πετρούλα Κωστίδου, η οποία προξενεί σε ένα λεπτό περισσότερους θανάτους απ’ ότι ο ιός σε ένα χρόνο, όταν για να συνειδητοποιηθεί ο κόσμος αποφασίζει να πει το δελτίο καιρού εντελώς γυμνή, φορώντας μόνο μια δαντελωτή μάσκα στη μύτη. Στο μεταξύ, στα γραφεία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σκάει αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός και την τρομοκρατική επίθεση αναλαμβάνει η οργάνωση «Σύλλογος Προστασίας Αλέκου Αλαβάνου». Ο Έκτορας Μποντρίνι μαχαιρώνει μια σερβιτόρα που τόλμησε να του αντιμιλήσει στον «Εφιάλτη στο δρόμο με τις κατσαρόλες». Το ντέρμπυ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού βγάζει πρωταθλητή. Στο 87ο λεπτό το σκορ είναι 2–2, έπειτα από γκολ του Σισέ και του τίμιου Σαριέγκι από τη μία και του Τοροσίδη και του Λούα Λούα (χειμερινή μεταγραφή) από την άλλη. Τότε, ο Ραούλ Μπράβο μαρκάρει αντικανονικά τον Καραγκούνη στα όρια της περιοχής, αυτός πέφτει μέσα στην περιοχή (στη μικρή μάλιστα!) και ο διαιτητής σε συνεννόηση με τον Πατέ… συγγνώμη, τον επόπτη, δίνει πέναλτυ. Ο Κατσουράνης εκτελεί εύστοχα, γίνεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και βασικός υποψήφιος για το χρυσό παπούτσι, ο Σάββας Θεοδωρίδης ομιλεί κλαίγοντας τη γαλλική και ο Πατέρας δηλώνει: «Τώρα μπορώ να το πω κι εγώ: χοχοχο!» Ο Κόκκαλης, 7 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα μετά το τέλος του ματς απολύει τον Ζίκο και λαϊκά δικαστήρια στήνονται έξω από του Ρέντη. Μπροστάρης μια γνώριμη φυσιογνωμία: ένας ασπρομάλλης μεσήλικας με κόκκινο t-shirt που φωνάζει «Απέλαση!»

Κάποτε

Εξάρχεια... Θεσσαλονίκη... Λονδίνο
Μέσα στην παραζάλη εκείνων των ημερών πέρσυ, βρέθηκα στο Λονδίνο.
Τραφάλγκαρ Σκουέαρ, Τσέλσι, ακόμα και Όξφορντ Στριτ. Στην τεχνητή ντόλτσε βίτα.
Πιστέψτε με, είναι πιο δύσκολο να είσαι μακριά από τα γεγονότα.
Δεν ξέρω αν αυτό που έγραψα είναι αρκετό, αλλά μόνο αυτό μπορούσα να κάνω για να καταλαγιάσει η οργή και ο πόνος μου.


ΚΑΠΟΤΕ (Στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου)

Κάποτε θα 'ρθει η μέρα που θα τιναχτούμε
από το κρεβάτι του λοβοτόμου χειρούργου μας.
Θα 'ναι τότε που σαν απόμακρη κραυγή
θα ακούγεται το αίμα να στάζει
και τα σκυλιά θα περνάνε γαβγίζοντας
το αυθόρμητο ακολουθώντας καραβάνι.
Ίσως κάποτε να μπορέσουμε χωρίς ενοχές
να σαλπίσουμε τις ανάγκες μας.
Ίσως κάποτε μάθουμε πως το αύριο
δε χτίζεται με στρώματα λάσπης.
Μπορεί κάποτε να μη μας φοβίζει
η περιέργεια μιας άγνωστης πορείας
αλλά να αφηνόμαστε στην αγκαλιά της.
Μπορεί κάποτε να μάθουμε πως η ελευθερία
πρώτα κερδίζεται και μετά περιφρουρείται.
Και τότε θα ανοίξουμε τις πόρτες
και δε θα φοβόμαστε μήπως μας δούνε
ή μας ακούσουν ή μας πυροβολήσουν.
Τότε οι πλατείες θα γεμίσουν
από μαθητές και από αδέσποτους αλήτες
που θα κυνηγούν τις αδέσποτες σφαίρες.
Και θα βάλουμε φωτιά, πολλές φωτιές,
σε ό,τι μας καίει πραγματικά.
Και τότε -ως δια μαγείας μπορεί-
θα εξαφανιστούν οι γαλήνιοι υπουργοί,
οι λοβοτόμοι γιατροί και οι δικηγόροι.
Θα είναι τότε που το αίμα θα βρει τη σωστή πορεία
για να κυλήσει μέσα απ' τις φλέβες στην καρδιά μας!
Και -αν μας έχουν αφήσει ως τότε
έστω και λίγη συναίσθηση-
θα καταλάβουμε πως επιτέλους νικήσαμε.
Και εκείνοι θα είναι απασχολημένοι...
με ομόλογα, μοναστήρια και προϋπολογισμούς,
με ζαρντινιέρες και πράσινα παπούτσια,
με ασύμμετρες απειλές και χριστουγεννιάτικα δέντρα.
Και θα γιορτάζουν τη γέννηση του υιού του θεού
για να ξεχάσουν το θάνατο του υιού του ανθρώπου.
Κάποτε θα μάθουμε να ελισσόμαστε. Και τότε
καμιά από τις σφαίρες της εξουσίας δε θα μας αγγίζει!
Ίσως αυτό το "κάποτε" να μην αργεί...

Δεκέμβρης 2008, Λονδίνο.


Θα τα ξαναπούμε Αλέξη...

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ – ΤΟ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ»

Ένα πολιτικό κείμενο από έναν άνθρωπο τελείως(;) άσχετο με την πολιτική.

Αυτό ήταν… μια ακόμα εκλογική μάχη τέλειωσε. Η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας παρέδωσε τα χαρτοφυλάκια και τα… κλειδιά της χώρας σε μια άλλη κυβέρνηση, που έχει όλη την καλή διάθεση, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα καταντήσει χειρότερη από την απερχόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο κόμματα μεγάλη, της τάξης των 10 μονάδων! Ποιος να το περίμενε; Ούτε ο πιο αισιόδοξος οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Έχω την αίσθηση, όμως, ότι υπήρξε τουλάχιστον ένας άνθρωπος που και το ήξερε και το περίμενε. Το όνομα αυτού Κώστας Καραμανλής.

Ο πρώην πρωθυπουργός υπήρξε, κατά τη γνώμη μου, ένα πολιτικό φαινόμενο, που σίγουρα η ιστορία θα το κρίνει καλύτερα έπειτα από λίγα χρόνια, όταν οι συνέπειες της διακυβέρνησής του θα πάψουν να είναι νωπές στις μνήμες μας, μα θα έχουν περάσει ως αυταπόδεικτο γεγονός στην ιστορία του τόπου μας. Ωστόσο, δε βλέπω το λόγο να μην κριθεί ατομικά ο Κώστας Καραμανλής τώρα. Τώρα, που τα γεγονότα ακόμα «καίνε».

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα προτέρημα του Καραμανλή, θα διάλεγα χωρίς καμία αμφιβολία το εξής: ο πρώην πρωθυπουργός έχει μια πρωτοφανή για τα ελληνικά (και ίσως και για τα παγκόσμια) δεδομένα ικανότητα να μοιάζει συμπαθής. Ικανότητα που την κέρδισε σταδιακά κατά τη διάρκεια του πολιτικού του βίου. Ικανότητα πάνω στην οποία η Νέα Δημοκρατία στήριξε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της πολιτικής της την τελευταία 12ετία, που ο Καραμανλής υπήρξε αρχηγός του κόμματος.

Ερχόμενος ο Καραμανλής στο πολιτικό σκηνικό ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας το 1997, ήρθε σαν κάτι το καινούριο. Εκτοπίζοντας πολιτικούς… τρίτης ηλικίας, όπως ο Σουφλιάς και ο Έβερτ, κέρδισε τη συμπάθεια του κόσμου, κυρίως της Νέας Δημοκρατίας.

Τα επόμενα χρόνια κατάφερε να χτίσει ένα ηγετικό προφίλ. Μετά την οριακή αποτυχία του 2000, διατηρήθηκε στην αρχηγία του κόμματος και το 2004 επανέφερε τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία έπειτα από 11 χρόνια. Ήδη ήταν πιο δημοφιλής από το Σημίτη, που δεν μπόρεσε ποτέ να φανεί ως ένας άνθρωπος που είναι δίπλα στον απλό λαό (γνήσιος τεχνοκράτης) και από το Γιώργο Παπανδρέου, που έδειχνε ακόμα λίγο χαμένος στον καινούριο του ρόλο ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ήρθε για να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες και κυρίως για να διαχειριστεί την de facto οικονομική στενότητα που θα ακολουθούσε τους αγώνες. Ένας καπετάνιος σε ένα καράβι που μπάζει νερά και υπόσχεται ότι θα παλέψει μέχρι το τέλος για να το σώσει είναι πάντα συμπαθής. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα –και με τη σκληρή προσπάθεια των συμβούλων του– αρχίζει να οικοδομείται ένα τοίχος γύρω από τον πρωθυπουργό. Μια ασπίδα προστασίας. Η λογική είναι απλή: Το πιο δυνατό χαρτί που έχει στα χέρια της η Νέα Δημοκρατία είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αυτός πρέπει να προφυλαχτεί από κάθε σκάνδαλο που τυχόν θα χτυπήσει το κόμμα και την κυβέρνηση, πρέπει να φαίνεται ότι είναι κοντά στο λαό, να μιλάει και ο κόσμος να νιώθει ότι έχει έναν δικό του άνθρωπο «μέσα» στα πράγματα. Αυτός ήταν ο στόχος των επικοινωνιολόγων του Καραμανλή. Αν προτιμάτε, η απουσία αρκετών ικανών στελεχών στη Νέα Δημοκρατία έκαναν επιτακτική την υπερ-προβολή του Καραμανλή ως περισσότερο ικανού απ’ αυτό που πράγματι είναι. Δε θα ενοχλούνταν τόσο στη Νέα Δημοκρατία από ένα σκάνδαλο ή από ένα λάθος χειρισμό σε ένα θέμα, αρκεί να μη ζημίωνε την εικόνα του Καραμανλή. Και κάτι ακόμα: Όλα τα γκάλοπ μπορεί να ανατραπούν, αρκεί ο Καραμανλής να προηγείται στην ερώτηση «Ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός;»

Έτσι, φτάσαμε μέχρι τα περιβόητα πια σκάνδαλα. Και το επιτελείο του Καραμανλή προσπαθώντας να πετύχει την ανάμιξη του πρωθυπουργού όσο λιγότερο γίνεται, πέτυχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Το τοίχος που υψώθηκε γύρω του ήταν πολύ ψηλό. Ο Καραμανλής έχασε σταδιακά την επαφή του με τη σκληρή πραγματικότητα, πως τα σκάνδαλα είχαν φτάσει στη δική του αυλή. Ο Ζαχόπουλος ήταν δικός του άνθρωπος. Οι υπόλοιποι που αναμείχθηκαν στα σκάνδαλα του Βατοπεδίου και της Siemens γνώρισαν την ανοχή του Καραμανλή, ο οποίος άργησε πολύ να τους καθαιρέσει. Τόσο πολύ που έχασε το λαϊκό έρισμα που είχε. Ο ίδιος, εξαφανισμένος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, συστηματικά απών, ακόμα και από τη βουλή, στα κρίσιμα θέματα, κατάφερε μόνος του να γκρεμίσει μέσα σε λίγους μήνες αυτή την εικόνα που επί 10 χρόνια αυτός και οι συνεργάτες του έχτιζαν. Τους τελευταίους μήνες είδαμε έναν Καραμανλή που για να το πούμε με ποδοσφαιρικούς όρους «δεν πίστευε ότι θα γυρίσει το ματς». Και ενώ η Νέα Δημοκρατία στήριξε τον προεκλογικό της αγώνα πάνω στον Καραμανλή, γιατί δεν είχε που αλλού να στηριχτεί (χαρακτηριστικό είναι ότι στα διαφημιστικά σποτ αναφερόταν πρώτα το όνομα του Καραμανλή και μετά το όνομα της Νέας Δημοκρατίας), ο Καραμανλής δεν ήταν αυτός που έπρεπε. Χωρίς ιδέες, πολιτικά άνοστος, φανερά εγκλωβισμένος από τα σκάνδαλα και την οικονομική κρίση, αποκλεισμένος από τις πλατιές μάζες του κόσμου, ορισμένες φορές αλαζονικά απόμακρος, άβουλος στο να πάρει πρωτοβουλίες, με κακούς συμβούλους και πάνω απ’ όλα με φανερή την παραδοχή της ήττας. Ειδικά από τη στιγμή που έμεινε πίσω από τον Παπανδρέου ακόμα και στο ερώτημα για την καταλληλότητα στην πρωθυπουργία.

Εξάλλου δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το γεγονός πως ο κόσμος απογοητεύτηκε βλέποντας τον Καραμανλή ανήμπορο να πετύχει τη βασική επαγγελία της προεκλογικής του εκστρατείας το 2004. Πως θα χτυπούσε τη διαφθορά. Η διαφθορά όχι μόνο δε χτυπήθηκε, αλλά γιγαντώθηκε, ακριβώς με τους ίδιους ρυθμούς που μεγάλωνε και επί ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας. Κανένας ένοχος, είτε πράσινος είτε γαλάζιος δεν πλήρωσε ποτέ ουσιαστικά. Άλλωστε, για τον Χριστοφοράκο, πράσινο και γαλάζιο δεν έχουν καμία διαφορά. Καταστάσεις αχρωματοψίας…

Δεν ξέρω αν ο Καραμανλής θα παραιτούταν σε περίπτωση που έχανε όχι με 10 μονάδες, αλλά με 2. Ξέρω ότι ο Καραμανλής προσπάθησε σκληρά το τελευταίο διάστημα, όχι για να κερδίσει τις εκλογές, αλλά για την προσωπική του υστεροφημία. Η πολιτική που διάλεξε να ακολουθήσει, η πολιτική της αλήθειας και της ειλικρίνειας, δεν είναι πολιτική για να κερδίσεις εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά πολιτική για αποσυρθείς διασφαλίζοντας την υστεροφημία σου και για να δημιουργήσεις ένα κλίμα διαχείρισης της ήττας. Μιας ήττας που ο Καραμανλής δεν υπολόγιζε ότι θα ήταν τόσο μεγάλη. Ο λαός, όμως, δεν του συγχώρεσε την ανεπάρκεια που επέδειξε στον τελευταίο χρόνο διακυβέρνησής του. Ο Καραμανλής κέρδισε με την αξία του (και με το όνομά του βεβαίως βεβαίως) τις εκλογές το 2004 και το 2007, αλλά ηττήθηκε κατά κράτος τώρα. Και όποιος πιστώνεται τη νίκη, πρέπει να πιστώνεται και την ήττα.

Η παραίτησή του ως πολιτική πράξη δε λέει απολύτως τίποτα. Το να χάνεις εκλογές στην Ελλάδα με 10 μονάδες και να μην παραιτείσαι είναι αδιανόητο. Αυτό δεν τον κάνει στα μάτια μου περισσότερο έντιμο από τον Μητσοτάκη ή τον Έβερτ. Ίσως περισσότερο έντιμο από τον Σημίτη, που δεν κάθισε να χρεωθεί μια ήττα. Έχω, όμως, την αίσθηση ότι ο Καραμανλής μάλλον ανακουφίστηκε. Έχω την αίσθηση ότι αυτό το «έχω κουραστεί» ήταν πολύ πιο αληθινό και πιο ανθρώπινο απ’ ότι πιστεύαμε στην αρχή. Δε το λέω για να δούμε τον Καραμανλή με συμπάθεια. Αυτό είπαμε ότι το καταφέρνει και μόνος του. Το λέω για να γίνει συνειδητό ότι οι εκλογές τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν ένα πολιτικό λάθος. Μια απόφαση που το μόνο κέρδος που θα έφερνε στον Καραμανλή θα ήταν να πετάξει όσο πιο γρήγορα γινόταν την καυτή πατάτα της οικονομίας από τα χέρια του και να ησυχάσει. Σεβαστό. Αν του είπαν οι σύμβουλοί του ότι τώρα είναι η ευκαιρία για μια αξιοπρεπή ήττα –συγγνώμη κιόλας αλλά– καθόλου σεβαστό. Γιατί σε 6 μήνες υπάρχει η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ, λογικά, με την λύσσα που είχε για εξουσία δε θα έβλεπε την ώρα να προκηρυχθούν εκλογές. Λογικά, θα μπλόκαρε την εκλογή του Προέδρου. Λογικά, θα οδηγούσε τη χώρα σε πολιτική αστάθεια και πρόωρες εκλογές. Ο Καραμανλής έχασε έτσι την ευκαιρία να οδηγηθεί σε εκλογές με το ΠΑΣΟΚ υπόλογο για την πολιτική αστάθεια. Έχασε την ευκαιρία να φορτώσει μια παραπάνω ευθύνη στο ΠΑΣΟΚ. Και μαζί έχασε και μάλιστα με διαφορά τις εκλογές.

Από την άλλη η δικαιολογία ότι η οικονομία της χώρας δε θα άντεχε 6 μήνες με προεκλογική περίοδο ευσταθεί. Αυτό, όμως, δεν τον απαλάσσει από το λάθος το οποίο διέπραξε και το οποίο, μαζί με την ήττα και μαζί με την κακή εικόνα των τελευταίων μηνών, το χρεώνεται. Ούτε τον απαλάσσει για την κακή εικόνα της οικονομίας που αναμφίβολα και αυταπόδεικτα, ως πρωθυπουργός έχει ευθύνη, όση και οι προκάτοχοί του.

Το τοίχος προστασίας στον Καραμανλή λειτούργησε τελικά αρνητικά για τη Νέα Δημοκρατία. Ο Καραμανλής παρασυρμένος από συμβούλους τύπου Αγγέλου, Λούλη, Σουφλιά, Ρουσόπουλου και Ζαχόπουλου, πείστηκε ότι θα πρέπει να μένει διαρκώς στο απυρόβλητο. Καπετάνιος, όμως, που δεν έχει βρέξει τα πόδια του δε νοείται. Ούτε προσφέρει εγγύηση πως τελικά θα σώσει το καράβι από το βύθισμα… Πάντως, του βγάζω το καπέλο. Ακόμα και τώρα που φέρει ακέραια την ευθύνη της ήττας, κατάφερε να παρουσιαστεί από τα ΜΜΕ ως ο μόνος που δε φταίει για την ήττα του κόμματός του.

ΥΓ: Με τον Giorgaki έχουμε καιρό να ασχοληθούμε…

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ – Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΣ

Ο Νικόλας Άσιμος αποτέλεσε την πιο ιδιόμορφη περίπτωση, ίσως, καλλιτέχνη. Αυτοδίδαχτος μουσικός, στιχουργός, θεατράνθρωπος, συγγραφέας και πάνω απ’ όλα ανεξάρτητος!

Τον Αύγουστο του 1949 γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς Κοζανίτες ο Νικόλας Ασιμόπουλος. Τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στην Κοζάνη. Αν και δε διάβαζε σχεδόν ποτέ, η φιλομάθειά του ήταν τέτοια που όχι μόνο δεν έμενε πίσω στα μαθήματα, αλλά ήταν από τους καλύτερους μαθητές. Εκτός από αυτό, όμως, ήταν και πολύ περίεργος νέος, με ανήσυχο χαρακτήρα. «Μεγάλη αντιληπτική ικανότητα και πρόωρη ωριμότητα» ήταν το συμπέρασμα των καθηγητών του και των δικών του ανθρώπων. Βέβαια, ορισμένες φορές τους έκανε τη ζωή δύσκολη, με την οξεία κριτική του, χαρακτηριστικό γνώρισμα που είχε από τότε και τον ακολούθησε και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Είχε πολλά ενδιαφέροντα ως νέος: διάβαζε πολλά εξωσχολικά βιβλία, ασχολούταν ενεργά με το θέατρο (ο μεγάλος έρωτας της ζωής του), έγραφε ποιήματα (κοινωνικά, ερωτικά) και έπαιζε ποδόσφαιρο (βρέθηκε κοντά στο να υπογράψει συμβόλαιο με την ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του).

Τελικά το 1967, τη χρονιά της εγκαθίδρυσης της χούντας, περνάει στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, έχοντας μάθει Λατινικά μόνος του. Κάπου εκεί αρχίζει να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Άσιμος (όπως εξηγεί ο ίδιος με γιώτα και όχι άσημος με ήτα, που είναι επιθετικός προσδιορισμός και σημαίνει ασήμαντος). Παράλληλα αρχίζει να γίνεται γνωστός σε διάφορους κύκλους της Θεσσαλονίκης. Ασχολείται και πάλι με το θέατρο, αφού στο υπόγειο της Φιλοσοφικής μαζί με μερικούς ακόμα λάτρεις του θεάτρου ανεβάζουν πέντε παραστάσεις. Στο πρώτο του έτος ως φοιτητής αγοράζει την πρώτη του κιθάρα, την οποία είχε πάντα μαζί του. Μαζί με τους φίλους του τραγουδάνε σε ταβέρνες, ενώ παίζει ακόμα μουσική σε διάφορες μπουάτ και στο αναψυκτήριο του Λευκού Πύργου, καθώς και σε μερικά μαγαζιά. Ήταν φυσικά στο στόχαστρο της χούντας, κυρίως για τους ανατρεπτικούς στίχους των τραγουδιών του. Κυνηγήθηκε και χτυπήθηκε στα κρατητήρια της ασφάλειας Θεσσαλονίκης.

Το 1973 ασφυκτιώντας στο περιβάλλον της συντηρητικής πόλης στην οποία ζούσε, μαζεύει τα υπάρχοντά του και φτάνει στην Αθήνα. Φυσικά δεν ξεχνάει το θέατρο. Συμμετέχει σε ένα θεατρικό έργο στο θέατρο «Στοά», αλλά κυρίως ασχολείται με το θέατρο του δρόμου. Στα Εξάρχεια, όπου πέρασε τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του έστηνε πολύ συχνά αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες απαιτούσαν την αυθόρμητη συμμετοχή του κόσμου, που περνούσε από την πλατεία! Άλλωστε, ο Άσιμος πίστευε στην αυθόρμητη συμμετοχή του κόσμου, όχι μόνο όσον αφορά μια θεατρική παράσταση, αλλά και όσον αφορά τους θεσμούς και την κοινωνία γενικότερα. Έχοντας από μικρή ηλικία απορρίψει τους θεσμούς της σημερινής κοινωνίας, όπως η θρησκεία, ο γάμος, η θητεία στο στρατό, ο καταναλωτισμός και η ένταξη σε ομάδες (η κομματικοποίηση μετά τη χούντα είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις), ο Άσιμος χαρακτηρίστηκε ως αναρχικός. Τις ιδέες, όμως, των αναρχικών τις ξεπέρασε κι αυτές ο ίδιος ο Άσιμος, που δεν του άρεσε να του κολλάνε ταμπέλες. Ήταν ένας πραγματικός ανένταχτος, ασυμβίβαστος και αντισυμβατικός καλλιτέχνης και άνθρωπος. Ο δημοσιογράφος Γιώργος Αλλαμάνης θυμάται: «Σε σταμάταγε και σου έλεγε ‘‘Μην πατάς πάνω στις κάλτσες σου, είναι φριχτό αυτό που κάνεις’’. Ή φορούσε δύο γραβάτες και σου έλεγε ‘‘Εσύ φοράς μία γραβάτα. Εγώ φοράω δύο, είμαι δύο φορές πιο κύριος από σένα’’». Ο ηθοποιός Σάκης Μπουλάς λέει γι’ αυτόν: «Πίστευε ότι μια σύγκρουση μπορεί να φέρει αλλαγή προς το καλό. Έτσι την επιδίωκε ακόμα κι αν δεν υπήρχε λόγος.»

Τα χρόνια που ζούσε στα Εξάρχεια, ήταν τα πιο παραγωγικά της ζωής του. Σταθερή κατοικία δεν είχε. Συνήθως ζούσε σε ένα υπογειάκι, όταν δεν είχε χρήματα να νοικιάσει ένα χώρο να μείνει έκανε κατάληψη ή έμενε στο δρόμο. Από την αρχή της δεκαετίας του 70 είχε γράψει τραγούδια τα οποία προσπαθούσε να ηχογραφήσει. Οι δισκογραφικές εταιρείες αδιαφορούσαν για το υλικό του και έτσι ο Άσιμος δεν έχει άλλη λύση από το να ηχογραφεί τις κασέτες σε στούντιο φίλων του και μετά να τις πουλάει μόνος του σε διάφορα σημεία της Αθήνας (Προπύλαια, Πολυτεχνείο, Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Λυκαβητός και έξω από συναυλιακούς χώρους). Είναι η εποχή που κάνει παρέα με καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σάκης Μπουλάς, ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας και η Κατερίνα Γώγου. Μαζί τους τραγουδάει σε διάφορες μπουάτ. Το 1974 έρχεται η πρώτη συμμετοχή του στη δισκογραφία στο single Ρωμιός–Μηχανισμός, ενώ το 1976 αποκτάει μια κόρη από την «παράνομη» σχέση του με τη Λίλιαν Χαριτάκη. Την κόρη του την είχε πάντα μαζί του. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Θοδωρής Σαράντης θυμάται: «Είχε ένα κινούμενο μαγαζί (ενν. τις κασέτες) κι ένα κινούμενο μικρό παιδάκι, που ήταν η κόρη του, που την έσερνε μαζί του όπου πήγαινε». Ο Άσιμος την υπεραγαπούσε και γι’ αυτήν έγραψε το «Παπάκι», ένα μελαγχολικό νανούρισμα.

Το 1977 ο Άσιμος γνωρίζει το κακό πρόσωπο της ελληνικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Μαζί με άλλους 5 συγγραφείς και εκδότες φυλακίζεται ένα μήνα πριν τις εκλογές, με την αιτιολόγηση ότι επηρεάζουν τον κόσμο (!) Τελικά αποφυλακίζονται μετά από δύο μήνες και έπειτα από την παρέμβαση του Διονύση Σαββόπουλου. Την επόμενη χρονιά πηγαίνει στο στρατό, δεν έχει, όμως, κανένα σκοπό να υπηρετήσει. Τελικά καταφέρνει να πάρει απολυτήριο σχιζοειδούς ψυχώσεως. «Σχιζοφρενοβλαβίωση», που έλεγε κι ο Άσιμος. Το 1980-1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας κροκανθρώπους». Κατά τον Άσιμο, οι κροκάνθρωποι ήταν οι διαφορετικοί, οι άνθρωποι σαν κι αυτόν. Αγνοί, πολύχρωμοι και πολυεπίπεδοι. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του πίστευε ότι ήταν ο αρχηγός τους. Τη διετία 1978-1979 ηχογραφεί τέσσερεις κασέτες. Εκτός από τους δικούς του στίχους θα μελοποιήσει μοναδικά το «Ουλαλούμ» του Γιάννη Σκαρίμπα. Το 1982 η εταιρεία ΜΙΝΟΣ αποφασίζει να κυκλοφορήσει ένα δίσκο του Άσιμου. Ο δίσκος λεγόταν «Ο ξαναπές» και είχε τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και της Χαρούλας Αλεξίου. Έκανε αίσθηση και ανέδειξε τις δυνατότητες του Άσιμου. Όμως ο Άσιμος δεν έβγαλε άλλο δίσκο μέχρι το θάνατό του. Η αλήθεια είναι ότι οι σχέσεις του Νικόλα με τις δισκογραφικές εταιρείες ήταν πολύ άσχημες. Αφ’ ενός μεν γιατί οι δισκογραφικές είχαν περάσει στην εποχή του «εμπορικού» τραγουδιού, αφ’ εταίρου δε γιατί ο Άσιμος είχε δύσκολο χαρακτήρα, ήταν δύσκολο κάποιος να συνεργαστεί μαζί του. Ο Γιώργος Κορδέλλας αφηγείται: «Γίνεται μια σύσκεψη στη ΜΙΝΟΣ. Βλέπουνε το πρώτο εξώφυλλο που έφτιαξα. Ήταν ασπρόμαυρο. Μου λένε: ‘‘Τι είναι αυτό; Αυτό είναι σοβαρό! Λες κι είναι για τη Γαλάνη!...’’ Τέλος πάντων, δε βρήκαμε άκρη. Λίγες μέρες μετά έρχεται σπίτι μου ο Άσιμος. Μου λέει: ‘‘Έλα να δούμε τι θα κάνουμε. Μια μαλακία εξώφυλλο θέλουνε, μια μαλακία θα κάνουμε’’. Καθίσαμε επιτόπου και κάναμε κολάζ. Κόβαμε φωτογραφίες από περιοδικά. Βρήκαμε αυτό το άγαλμα, του βάλαμε το κεφάλι του Νικόλα. Βάλαμε κι εκείνο το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Το κείμενο του οπισθόφυλλου είναι γραμμένο στην IBM γραφομηχανή της Κατερίνας της Γώγου, δεν ήταν καν φωτοσύνθεση. Το κοιτάει: ‘‘Ωραίο...’’, λέει. Του λέω: ‘‘Σ’ αρέσει αυτό το πράγμα;’’, μου λέει: ‘‘Μ’ αρέσει’’. Του λέω: ‘‘Ε, πάρ’ το...’’».

Το 1983 ο Άσιμος ανοίγει ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην Καλλιδρομίου, στο ύψος της Ζωοδόχου Πηγής. Ήταν και μαγαζί και σπίτι. Εκεί κοιμόταν, έγραφε τα τραγούδια του, πουλούσε κασέτες, βιβλία και διάφορα μπιχλιμπίδια, όπως χειροποίητα κοσμήματα, παιχνίδια, κεραμικά και άλλα μικροπράγματα. Ονόμαζε το χώρο αυτό «Χώρο προετοιμασίας». Προφανώς οι ιδέες της αυτοκτονίας είχαν ήδη αρχίσει να γυρίζουν στο μυαλό του. Το 1986-1987 θα κυκλοφορήσει άλλες τέσσερεις δικές του κασέτες. Η ψυχική του υγεία, όμως, δεν είναι σε καθόλου σταθερή κατάσταση. Ο Άσιμος αρχίζει να χάνει σιγά σιγά την επαφή με την πραγματικότητα. Το 1987 έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Ο Άσιμος κατηγορείται για το βιασμό μιας κοπέλας. Οι κατηγορίες ήταν υπερβολικές δεδομένου ότι η κοπέλα ήταν πρώην φίλη του Άσιμου. Μάλιστα ποτέ δεν αποδείχτηκε ο βιασμός. Όμως ο Άσιμος έχει απογοητευτεί πλήρως από την κοινωνία των ανθρώπων. Αηδιασμένος αποσύρεται στο υπογειάκι του και από τις 3 Μαρτίου 1988 αρχίζει να κρατάει ένα ιδιότυπο ημερολόγιο. Έψαχνε να βρει ένα λόγο για να ζήσει. Κάθε μέρα, όμως, σημείωνε στις σελίδες του ημερολογίου ένα Χ (δηλ. ότι δεν βρίσκει τίποτα ικανό να τον κρατήσει ζωντανό). Αυτό κράτησε 15 μέρες. Στις 17 Μαρτίου 1988, ο Νικόλας Άσιμος έγραψε ο ίδιος τον επίλογο της ζωής του, στην άκρη ενός σχοινιού στο υπογειάκι του. Το προηγούμενο βράδυ είχε τηλεφωνήσει σε διάφορους φίλους. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός θυμάται: «Τη βραδιά πριν αυτοκτονήσει με είχε πάρει τηλέφωνο. Μου είπε ‘‘Νίκο Ζερβέ, η κατάρα του Τουτανχαμόν έχει πέσει επάνω μας''. Εγώ του είπα ‘‘Άσε με βρε Νικόλα να κοιμηθώ, πάρε με αύριο να μου τα πεις’’. Ήταν τρεις η ώρα όταν πήρε. Μου λέει ‘‘Άκου τι σου λέω, δε θα υπάρξει άλλη φορά’’. Που να φανταστώ ότι την άλλη μέρα θα τον βρίσκαμε κρεμασμένο;»

Ο Άσιμος είχε διαλέξει ο ίδιος το δρόμο του και την πορεία του από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή. Ακόμα κι ο θάνατός του, φαινομενικά προϊόν τρέλας, μάλλον ήταν τελικά προσχεδιασμένος από τον ίδιο πριν από χρόνια. Στο τραγούδι του «Βαρέθηκα» που βρίσκεται στο δίσκο «Ο ξαναπές» κάνεις σαφείς τις προθέσεις του: «Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση […] δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά». Το ίδιο και στο νανούρισμα «Το παπάκι»: «Ίσως να ξανάρθεις όταν θα 'χω πια χαθεί / Κι ή θα με 'χουν θάψει, ή θα έχω μαραθεί.».

Μετά το θάνατό του, οι δισκογραφικές εταιρείες, που δεν ήθελαν ούτε να ακούν γι’ αυτόν όσο ήταν ζωντανός έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το εμπορικό κομμάτι γύρω από το μύθο του Άσιμου. Έτσι κυκλοφόρησαν οι δίσκοι «Το φανάρι του Διογένη» (1989), «Στο φαλιμέντο του κόσμου», «Βιομηχανία του Πεζοδρομίου» (2002). Η Σωτηρία Λεονάρδου, που συμμετείχε στο δίσκο «Το φανάρι του Διογένη» κατήγγειλε πάντως, ότι ακόμα και μετά το θάνατό του, η δισκογραφική που κυκλοφόρησε το δίσκο, επενέβη στους στίχους του Άσιμου.

Θα ήταν καλύτερα να άφηνα τον ίδιο το Νικόλα Άσιμο να γράψει τον επίλογο:

«Όταν πλακώσει ο θάνατος αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία. Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά το θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής, μπορώ να καταγράφω και το θάνατο μου. Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θα ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα 'μαι εγώ πια. Θα 'ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν. Όσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες. Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ. Είναι καλύτερο ν' αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαίνεται γελοίο.

Θα μπορούσα να 'χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρω τότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω.
Γιατί δε θα ήμουνα εγώ.
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και τους
χέστες
Γιατί θα ήμουνα και εγώ σαν τους αριστερούς, σαν τους
"αναρχικούς" και τα πρεζόνια.
Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και τον μπαμπά
Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω
Γιατί στα λόγια θα 'μουνα ο πρώτος του χωριού ο
γκραντεπαναστάτης.
Γιατί θα ήμουν σαν και εσένα πούστη.
Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα
Γιατί θα τα θελα όλα και ‘γω δικά μου
Γιατί θα μ' ενδιέφερε να μη μου πέσει η μύτη
Γιατί θε να 'χα το 'να πόδι εδώ και τ’ άλλο απ' την άλλη
Γιατί στο πρώτο ζόρι θα ’χα να καταφύγω σ' αυτούς που μου 'ναι
ξένοι και δικοί.
Γιατί θα ήμουν κόσμος, κόσμος μες τον κοσμάκη
Γιατί δε θα ‘μουνα εγώ
Το προτιμώ το χαμαλίκι
Δεν έδωσα σε άλλον τα κλειδιά ούτε του σπιτιού μου ούτε της καρδιάς μου. Αρνήθηκες να τα πάρεις. Φοβήθηκες μήπως σου ξεκλειδώσω τη δική σου καρδιά.»

(Αποσπάσματα από το "Αναζητώντας κροκανθρώπους")

Ο Μ(Π)ΑΛΑΚ(Ι)ΑΣ – ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Ας φανταστούμε την εξής εικόνα: Ένας ταλαίπωρος Έλληνας σαρανταπεντάρης, νταλικιέρης στο επάγγελμα (θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο, αλλά αφού είπα νταλικιέρης, ας το κρατήσουμε έτσι). Έχει πάρει την καλοκαιρινή του άδεια. Έχει πάρει τη γυναίκα του, που την ερωτεύτηκε όταν την είδε με μπικίνι στην παραλία πριν από 20 χρόνια και τώρα ντρέπεται να την κυκλοφορήσει ακόμα και με ολόσωμο μαγιό. Έχει μαζί του τα κουτσούβελα, μια κόρη 18 χρονών που την κοιτάνε σαν ξερολούκουμο όλοι οι νταήδες της παραλίας, οπότε όπως είναι φυσικό το αίμα του ήρωά μας ανεβαίνει στο κεφάλι και ένα γιο 10 χρονών που επιμένει σώνει και καλά το σκασμένο να του φουσκώσει το στρώμα ο μπαμπάς του (και όχι με τρόμπα!) Η θερμοκρασία πλησιάζει τους 40 βαθμούς υπό σκιά και ο ιδρώτας ακολουθώντας τους νόμους του Νεύτωνα και της όσμωσης κυλάει σε όλο του το σώμα. Εν τω μεταξύ, ο κατά τ’ άλλα μπαρουτοκαπνισμένος ήρωάς μας είναι άσπρος σαν το πανί από την ταλαιπωρία. Μόνο το αριστερό του μπράτσο είναι μαυρισμένο (το γνωστό μαύρισμα του νταλικιέρη) και θέλει να καθίσει λίγο κάτω από τον ήλιο να πάρει το χρωματάκι του, να πιει το φραπεδάκι του, τη μπυρίτσα του, να ρίξει και μια βουτιά. Χαλαρά και ήρεμα.

Ωραία… και τώρα που έχουμε αυτή την εικόνα στο μυαλό μας, ας σκεφτούμε: τι λείπει από αυτόν τον άνθρωπο; Η απάντηση είναι μία, είναι απλή και εύκολη. Πάνω απ’ όλα δε χρειάζεται κόπο και έξοδα. 1 ευρώ αρκεί για να πάρει μια αθλητική εφημερίδα… Βλέπετε, η ομάδα (οποιαδήποτε ομάδα!) μέσα στη χρονιά δε βλεπόταν. Ο πρόεδρος δεν είναι δυνατόν να την αφήσει έτσι. Ως γνωστός λεφτάς που είναι θα βάλει το χέρι στην τσέπη και θα φέρει στην Ελλάδα τον παίκτη που θα αναγκάσει και τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας ακόμα να πάνε στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούν (και όχι με αυγά!) Γιατί ποιος βάζελος θα τολμήσει να πετάξει αυγά στον Ροναλντίνιο όταν τον φέρει ο Ολυμπιακός; Ποιος γαύρος θα τολμήσει να λερώσει με τον κρόκο του αυγού τα σεβάσμια γκριζαρισμένα μαλλιά του Χούλιο Κρουζ ή τα βαμμένα λαχανί / πορτοκαλί / μοβ / χρυσαφί μαλλιά του Σισέ που ετοιμάζονται να φάνε τη θέση του Βαγγέλη του Μάντζιου;

Γιατί τα χανούμια περίμεναν όλο αγωνία το αν ο Σαβιόλα θα πήγαινε στον Ολυμπιακό ή στον Παναθηναϊκό, να ξέρουν τι θα έχουν απέναντί τους. Κι αυτός ο αχάριστος πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης! Γιατί τα μπαόγκια δε θα γούσταραν και πολύ να δουν τον Ιβάν Κλάσνιτς με τον κίτρινο και όχι με τον ασπρόμαυρο δικέφαλο στο στήθος. Γιατί τα σκουλήκια τρέμουν μήπως δούνε τον Παμπλίτο Αϊμάρ ένα ωραίο πρωί στην Τούμπα…

Ας επιστρέψουμε στον ήρωά μας. Τον άνθρωπο τον ταλαίπωρο, που η μόνη στιγμή πραγματικής απόλαυσης και παιδικής ονειροπόλησης που μπορεί να έχει, είναι να διαβάζει τις αθλητικές εφημερίδες το καλοκαίρι. Παίρνει την ίδια συγκίνηση, όπως τότε, που ήταν μικρός και έπαιζε με τα άλλα παιδιά στην Αρετσού και ένα γειτονόπουλό του, του είπε ότι ο Γιόχαν Κρόιφ θα έρθει στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (μετά έγινε Ηρακλής λόγω Χατζηπαναγή). Φαντάζεται το αεροδρόμιο γεμάτο κόσμο να υποδέχεται έναν μαυρούλη, από τις φαβέλες του Ρίο, από αυτούς που έμαθαν ποδόσφαιρο ανάμεσα στα παραγκόσπιτα ή στην καλύτερη περίπτωση στην Κόπα Καμπάνα, εκεί που τα ερωτικά κορμιά λικνίζονται στους ρυθμούς της σάμπα και της στρογγυλής θεάς (α, ρε Μένιο Σακελλαρόπουλε!) Φαντάζεται το μαυρούλη να κατεβαίνει από το αεροπλάνο και στις πρώτες του δηλώσεις να λέει ότι είναι Ηρακλής από τότε που γεννήθηκε, ότι μεγάλωσε με μια αφίσα του Δανιήλ Παπαδόπουλου πάνω από το κρεβάτι του. Γι’ αυτό μόλις του έκανε πρόταση ο Ηρακλής δεν το σκέφτηκε καθόλου και γι’ αυτό άφησε στα κρύα του λουτρού τη Μάντζεστερ Γιουνάιντεντ! Τι όμορφα… τι ιδανικά! Παράλληλα, βέβαια, ξέρει κατά βάθος πως όλα αυτά είναι ψέματα. Δεν μπορεί, όμως, να μη νιώσει μια πρωτόγονη ηδονή… Μια ενοχική χαρά θα έλεγε κανείς. Του θυμίζει τότε που ήταν ακόμα έφηβος και για πρώτη φορά είδε τσόντα με την Cristy Canyon και την Linda Lovelace. Είναι αναμφίβολα μια γλυκιά αμαρτία να ονειρεύεσαι μεταγραφές που ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν.

Πως, όμως, φτάνουμε σε αυτό το σημείο; Από πού και ως που ονειρευόμαστε δηλαδή ως οπαδοί τον ουρανό με τ’ άστρα για τις ομάδες μας; Είναι απλό και πάλι το πράγμα! Όλα ξεκινούν από τους δημοσιογράφους των εφημερίδων. Παρακάτω θα δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διαστρέβλωσης είδησης, που συντελείται καθημερινώς σε αυτές τις φυλλάδες.

Πριν λίγες μέρες (αληθές γεγονός) ήταν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Μύκονο ο Ροναλντίνιο παρέα με τον αδερφό του για μερικά μπάνια. Στη Μύκονο παραθερίζει, εκτός των άλλων, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, Σωκράτης Κόκκαλης. Ο πρώτος συνειρμός έχει ήδη γίνει. Το νερό έχει ήδη μπει στο αυλάκι για την είδηση αρκούδα. Την επόμενη μέρα κάποια εφημερίδα κυκλοφορεί με τίτλο «ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». Δεύτερη μέρα των διακοπών του και ο Ροναλντίνιο μένει στο δωμάτιό του για να αποφύγει τους παπαράτσι, αλλά ο αδερφός του (που τυγχάνει και μάνατζέρ του) κάνει ένα μπάνιο στην παραλία. Εκεί συναντιέται με το Σωκράτη Κόκκαλη και λένε μια καλημέρα (άνθρωποι του ποδοσφαίρου είναι, γνωρίζονται). Την επόμενη μέρα η είδηση με ακόμα μεγαλύτερα γράμματα και αυτή τη φορά και με υπότιτλους είναι: «ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΤΟΥ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, Σωκράτης Κόκκαλης είχε συνάντηση με τον μάνατζερ του Ροναλντίνιο, Ασίς, σε κοσμοπολίτικη τοποθεσία στη Μύκονο και συζήτησαν το ενδεχόμενο συνεργασίας!». Την Τρίτη μέρα ο Ροναλντίνιο θα βγει από το δωμάτιό του και όταν θα τον ρωτήσουν για τον Ολυμπιακό θα πει κατά γράμμα: «Δεν ξέρω τίποτα. Αυτά τα διαχειρίζεται ο αδερφός μου. Εγώ ήρθα να κάνω μερικά μπάνια στην όμορφη χώρα σας». Όπως είναι φυσικό την επόμενη μέρα η εφημερίδα θα γράφει «ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ! ΞΕΤΡΕΛΑΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΣ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ!» Την τέταρτη μέρα ο Ροναλντίνιο πηγαίνει στην παραλία (επιτέλους) και εκεί τον περιτριγυρίζουν πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού που του ζητούν να έρθει στην ομάδα τους. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα γράφει «ΣΤΕΝΟ ΠΡΕΣΙΝΓΚ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ! ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ!» Πέμπτη μέρα και ο Ροναλντίνιο περνάει από τη μαρίνα της Μυκόνου. Εκεί έχει παρκαρισμένο το σκάφος του ο Κόκκαλης και οι δύο άντρες κάνουν μια τυπική χειραψία. Αυτό ωστόσο είναι αρκετό για την εν λόγω εφημερίδα που γράφει το επόμενο πρωί: «ΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ! Έπειτα από διαπραγματεύσεις πολλών ωρών, ο Ροναλντίνιο και ο Ολυμπιακός βρήκαν τη χρυσή τομή! Ο ίδιος ο Σωκράτης Κόκκαλης ηγήθηκε των διαπραγματευτικών διαδικασιών από μεριάς Ολυμπιακού!» Το τελευταίο του βράδυ στο νησί ο Ροναλντίνιο πηγαίνει σε ένα κλαμπ και ο dj, φαν του Ολυμπιακού παίζει στο μαγαζί τον ύμνο της ομάδας. Ο Ροναλντίνιο τύφλα στο μεθύσι τραγουδάει στα πορτογαλο-ελληνικά: «θρούιλε το σηπέδο Ολυμπιακόςςςς…» και όπως είναι πολύ φυσικό άλλωστε ο τίτλος της εφημερίδας μόλις ξημερώσει η επόμενη μέρα είναι «ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ ΩΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ! ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ!» Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, οι μέρες περάσανε και ο Ροναλντίνιο παίρνει το αεροπλάνο της επιστροφής για το Μιλάνο. Η εφημερίδα, πλέον, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να γράψει: «ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ. ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΗΚΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΧΑΛΑΣΕ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ.» Δεν τελειώνει, όμως, εκεί το θέμα. Γιατί ο καλός δημοσιογράφος ξέρει ότι μέσα από μια είδηση αρκούδα, το πιο εύκολο που μπορεί να προκύψει είναι άλλη μια είδηση αρκούδα. Η ίδια εφημερίδα, λοιπόν, την επόμενη μέρα θα γράφει: «ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ! ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΗΔΗ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΥ, ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΦΗΝΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!» Και η ιστορία συνεχίζεται…

Ηθικό δίδαγμα: Έχουμε 14 αθλητικές εφημερίδες. Τις περισσότερες από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Ε λοιπόν, δε μας φτάνουν! Θέλουμε 24! 34! 304 στην τελική βρε αδερφέ! Να έχουμε να διαβάζουμε αρκούδες με το κιλό! Αφού αυτή είναι μια από τις απολαύσεις μας το καλοκαίρι! Να μας ταΐζουν παραμύθι κι εμείς να το καταπίνουμε αμάσητο. Μη μας στερήσετε ποτέ αυτή τη χαρά! Αφήστε μας να διαβάζουμε για Ρονάλντο και Ροναλντίνιο, για Μέσι και για Τέβεζ στις ελληνικές ομάδες από τις αθλητικές εφημερίδες. Αφήστε μας κι ας μη γίνει ποτέ! Η αθλητική εφημερίδα το καλοκαίρι, σε συνδυασμό με ένα φραπέ στην παραλία είναι το καλύτερο αντρικό τονωτικό! Καλοκαιρινές (μούφα) μεταγραφές για πάντα!

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - ΠΩΣ ΤΟ ΠΗΡΑΝΕ...

...το αποτέλεσμα των εκλογών εννοώ τα κόμματα. Ας το δούμε μέσω φωτογραφιών!

Για τη Νέα Δημοκρατία, τα πράγματα δεν πήγαν και πολύ καλά. Μήπως η τετραετία δε θα είναι τετραετία; Μήπως έρχεται το τέλος;

Στο ΠΑΣΟΚ αρχίσανε τα γλέντια! Η κουτάλα είναι κοντά!

Αριστερά το πάρτυ. Δεξιά η άφιξη του Παπανδρέου του 3ου!

Στο ΚΚΕ για μια ακόμη φορά ο στόχος επετεύχθη!


Το ΛΑΟΣ είναι πια μια δυνατή φωνή στην Ευρώπη. Quiz: Ποιος είναι ο νεαρός που χαιρετάει φασιστικά στη δεξιά φωτογραφία; Ακόμα να το βρείτε; Άντε θα δώσω μια βοήθεια. Ο γιος του από χθες είναι ευρωβουλευτής.


Στο ΣΥΡΙΖΑ σύσσωμη η πολιτική ομάδα αλλά και όλοι οι ψηφοφόροι του από όλη την Ελλάδα, όλοι μαζί κάθισαν κάτω για να δούνε τι φταίει...


Οι Πράσινοι διάλεξαν τον οικολογικό δρόμο προς τις Βρυξέλλες. Θα φτάσουν... κάποτε...

Ο Μ(Π)ΑΛΑΚ(Ι)ΑΣ - ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ SUPERLEAGUE (ανάθεμα το όνομα!)

Πάει κι αυτό… τελείωσε ακόμα ένα πρωτάθλημα που ξέραμε από την αρχή ποιος θα κερδίσει. Τελειώνουν και τα άχρηστα τα play offs. Και τώρα, έτσι για να βγούμε από τη μιζέρια του ελληνικού πρωταθλήματος, ας κάνουμε το εξής. Ας φανταστούμε ότι ο Πουρουπουπού Παύλος Παπαδημητρίου έχει καλέσει στην Α(θ)λητικη Κυριακή τους βασικούς πρωταγωνιστές του φετινού πρωταθλήματος και τους έχει όλους μαζί σε παράθυρα. Αυτά είναι γούστα!
Από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό, ο πρόεδρος, αντιπρόεδρος, μέλος του ΔΣ, μεγαλομέτοχος, τεχνικός διευθυντής, προπονητής, πατέρας του Πετράκη, ο «είμαι τα πάντα» Σωκράτης Κόκκαλης (χοχοχο!) (ΚΟΚ).
Από τον Παναθηναϊκό, ο mr. MIG, ο «θέλω να βάλουμε χρήματα και να πάρουμε τρεις Πιζάρο (και πέντε Κορτέζ) αλλιώς φεύγω (και έφυγε!)» Ανδρέας Βγενόπουλος (ΒΓΕ).
Από την ΑΕΚ, ο μάγος με το ραβδί, ο πρίγκιπας που έγινε βάτραχος και ξανάγινε πρίγκιπας, ο Ντούσαν Μπά(γ)εβιτς (τι τέλετε κύριε;) (ΜΠΑ).
Από τον ΠΑΟΚ, ο αθλητής που ήρθε για επαγγελματική πυγμαχία και τον έβαλαν κατά λάθος στο ποδοσφαιρικό τμήμα, ο Πάμπλο Γκαρσία (ΓΚΑ).
Κι ακόμα… Τηλεφωνικές παρεμβάσεις από Νικόλα Αλέφαντο (ΑΛΕ), Γιώργο Μίνο (ΜΙΝ), Αντώνη Αντωνιάδη (ΑΝΤ) και Δημήτρη Χατζηχρήστο (ΧΑΤΖ).
Συντονιστής, φυσικά, ο Πουρουπουπού (ΠΟΥ) και σε ένα παράθυρο η Αννούλα η Καραμανλή, η οποία φυσικά δε θα ανοίξει το στοματάκι της παρά μόνο για να διαβάσει τους πίνακες της βαθμολογίας και των σκόρερ. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει… Κάνουμε skip τις βαρετές καλησπέρες και περνάμε στο ψητό.

ΠΟΥ: Κύριε Κόκκαλη, για μια ακόμα χρονιά ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα.
ΚΟΚ: Ε βέβαια κύριε Παπαδημητρίου. Αφού είμαστε η καλύτερη ομάδα! Χοχοχο! Ποιος θα μας χτυπήσει; Ο Παναθηναϊκός με τον Τεν Τεν για προπονητή; Χοχοχο! Ή μήπως η ΑΕΚ; Ας γελάσω! Χοχοχο! Μαζευτήκανε τέσσερεις στον Παναθηναϊκό και πάλι δεν μπορούν να με χτυπήσουν. Αυτοί είναι πολυμετοχικοί κι εγώ είμαι πολυτροπαιούχος! Χοχοχο!
ΠΟΥ: Πάντως, κύριε Κόκκαλη, υπήρξαν αντιδράσεις για την απόλυση Βαλβέρδε.
ΚΟΚ: Ο Βαλβέρδε έκανε ένα τρομερό λάθος κύριε Παπαδημητρίου. Τόλμησε να μη μου απαντήσει κατευθείαν στην πρόταση για την ανανέωση της συνεργασίας μας. Μα τα κάνεις αυτά στον Κόκκαλη; Χοχοχο!
ΠΟΥ: Τελικά θα είναι καινούριος προπονητής ο Κετσπάγια. Όμως ο κόσμος δεν τον θέλει.
ΚΟΚ: Κύριε Παπαδημητρίου, θα σας πω το εξής. Εγώ ως πρόεδρος της ομάδας άκουσα τη συμβουλή του ΔΣ και στο τέλος έκανα ό,τι ήθελα εγώ. Όσο για το τι θέλει ο κόσμος και τι όχι ένα μόνο έχω να πω. Εγώ σέβομαι τον κόσμο του Ολυμπιακού… Χοχοχο!

ΠΟΥ: Κύριε Βγενόπουλε, να περάσω σ’ εσάς. Για μια ακόμη χρονιά ο Παναθηναϊκός έμεινε χωρίς κούπα. Τι πρέπει να γίνει για να πάρει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα;
ΚΟΚ: Χοχοχο!!!
ΠΟΥ: Κύριε Κόκκαλη, σας παρακαλώ, μη διακόπτετε…
ΒΓΕ: Δεν πειράζει κύριε Παπαδημητρίου. Τώρα θα τον μάθουμε τον Κόκκαλη; Καταρχάς διαμαρτύρομαι γιατί νόμιζα ήρθαμε να μιλήσουμε για την Ολυμπιακή και τώρα μιλάμε για τον Ολυμπιακό. Πάντως για να σας απαντήσω, ο Παναθηναϊκός θα πάρει το πρωτάθλημα όταν αποφασίσουμε να βάλουμε λεφτά. Πρέπει να πάρουμε τρεις Πιζάρο. Ή τουλάχιστον να πάρουμε τον έναν που υπάρχει και να τον κλωνοποιήσουμε.
ΠΟΥ: Δηλαδή πόσα χρήματα θα βάλετε;
ΒΓΕ: Αν ήταν στο χέρι μου, κύριε Παπαδημητρίου, θα έβαζα όλο το χρηματοκιβώτιο της MIG.
ΠΟΥ: Γιατί απέτυχε φέτος ο Παναθηναϊκός;
ΒΓΕ: Τα έχουμε ξαναπεί αυτά, κύριε Παπαδημητρίου. Οι παίκτες μας είναι βεντέτες. Όπως λέει και ο προπονητής μας, είναι μπαλαρίνες.
ΚΟΚ: Χοχοχο!
ΒΓΕ: Γιατί γελάτε τώρα κύριε Κόκκαλη; Για πείτε μας κι εμάς!
ΚΟΚ: Προσπαθώ να φανταστώ το Σαριέγκι και τον Καραγκούνη ντυμένους μπαλαρίνες. Χοχοχο!

ΠΟΥ: Κύριε Μπάγεβιτς, η ΑΕΚ παρουσιάστηκε βελτιωμένη στα play off. Τι προσθήκες χρειάζεται για να παρουσιαστεί πιο δυνατή του χρόνου;
ΜΠΑ: Κάτε φορά τα με ρωτάτε τα ίντια και τα ίντια. Ντεν είναι ερωτήσεις αυτές. Τα σας απαντήσω στο τέλος της κρονιάς.
ΠΟΥ: Μα η χρονιά μόλις τελείωσε…
ΜΠΑ: Ε τι τέλετε να κάνουμε τότε; Ντεν έχει σημασία. Τα σας απαντήσω στο τέλος της επόμενης κρονιάς.
ΠΟΥ: Θα μας πείτε κάτι για τις κόντρες που υπάρχουν στα αποδυτήρια της ΑΕΚ;
ΜΠΑ: Αυτά τα λέτε εσείς οι ντημοσιογκράφοι. Τι τέλετε τώρα να σας πει Μπάεβιτς;
ΠΟΥ: Πείτε μας τουλάχιστον για τη σχέση σας με τον κόσμο της ΑΕΚ.
ΜΠΑ: Κύριε Παπαντημητρίου είστε απαράντεκτος. Ντηλαντί τώρα τι να σας πω; Φεύγκει Ντούσαν από ΑΕΚ, φταίει Ντούσαν. Γυρίζει Ντούσαν, πάλι Ντούσαν φταίει! Ε πως γκίνεται αυτό; (ή όπως θα έλεγε ο Πατρίκ ο Ογκουνσότο: Πως γένεν άτο; Σήμερα ίζολ ντώσα πενάλτυ!)

ΠΟΥ: Κύριε Γκαρσία, πως σας φάνηκε η εμπειρία του ελληνικού πρωταθλήματος;
ΓΚΑ: Si, εδώ στο Grecia πολύ ωραία, έχει καλούς παίκτες και παίζουν δυνατά! Εγώ θέλω να μείνω Grecia para siempre.
ΠΟΥ: Ακούγεται πολύ έντονα, όμως, ότι ίσως να φύγετε.
ΓΚΑ: Que pasa? Noooooo! Εγώ δεν φεύγω ακόμα. Έχω muchos αντιπάλους ακόμα να δείρω. Μόνο Diogo και Simao δηλαδή; No Garcia, no party!
ΠΟΥ: Τι περιμένετε από την επόμενη χρονιά;
ΓΚΑ: Περιμένω presidente να φέρει σε club το Ραφίκ Τζιμπούρ. Να δώσουμε ένα φιλανθρωπικό αγώνα πυγμαχίας σε γήπεδο Τούμπας. Κάθε Κυριακή θα έχουμε θέαμα, senior Papadimitriou.
ΠΟΥ: Η Θεσσαλονίκη πως σας φαίνεται;
ΓΚΑ: Aaaa… me gustas Thessaloniki. Frapes, jalara, PAOK, Pablo Garcia, ξύλο!
ΠΟΥ: Ήσασταν πάντα τόσο σκληρός;
ΓΚΑ: Σκληρός εγώ; No! Όταν ήμουν μικρός με λέγανε Pablito…

ΠΟΥ: Έχουμε όμως μια τηλεφωνική παρέμβαση από τον Νίκο τον Αλέφαντο…
ΚΟΚ: Χοχοχο! Γεια σου Νικόλα!
ΑΛΕ: Γεια σου λεβέντη πρόεδρε, κολώνα μας! Τιτανομεγιστοτεράστιε! Ομαδάρα ο Ολυμπιακός μας! Έλα ρε Παπαγεωργίου!
ΠΟΥ: Παπαδημητρίου, κύριε Αλέφαντε…
ΑΛΕ: Έλα ρε πες το κι έτσι! Άντε τώρα λιγούρι κι εσύ… που σε είχα στα γόνατά μου και σε τάιζα κεφτέδες, τα ξέχασες; Τότε που μάθαινα δίπλα στον Χάπελ ήταν! Τι να λέμε τώρα, το ‘να τ’ άλλο ξέρω ‘γω; Άκουσε εδώ εμένα! Εγώ θα σου πω τα πάντα όλα. Καλά έκανε η προεδράρα μας και τον έδιωξε τον Βαλβίδα! Απέλαση ρε! Όλοι! Αυτός ρε έπαιζε 4-4-2 με έναν επιθετικό, τι να λέμε τώρα; Σύστημα Μαυρομάτη (και γκολλλλλ!) Και κρατάει τον άλλο τον Άγγλο τον Ντερμπικάουντι τον παιχτά που έφερε ο πρόεδρός μας στον πάγκο… Και ο άλλος ο Χενγκάτε… που μου βάζει το Σαλπιρίδη, Λυπηρίδη, πως τον λένε πάνω στη γραμμή λες και είναι ο Ρόντεν ο Ολλανδός; Απέλαση κι αυτός! Το μπουκαδόρο πάνω στη γραμμή του αράουτ; Και φωτιά να πιάσει η γραμμή του αράουτ ο Τρομπονίδης εκεί. Δε φεύγει από τη γραμμή ούτε με αίτηση! Έγκλημα! Τα πάντα όλα θα πούμε τώρα! Έχουμε και τον ΠΑΟΚ με το Σάντο… Πορτογάλος προπονητής που ακούστηκε; Μόνο ο Μπουρίνιο υπάρχει! Ένα ντέρμπι δεν πήρε ο ΠΑΟΚ. Μόνο το Λεβαδιακό και το Θρασύβουλα κερδάει!
ΜΠΑ: Κύριε Παπαντημητρίου, αν Αλέφαντος πει κάτι γκια μένα εγκώ αποκωρώ!
ΑΛΕ: Σώπα! Μίλησε και το πριγκιπόπουλο που ‘χει καταπιεί το μπαστούνι του! Άκουσε να δεις Καραδημητρίου. Ο Μπάγεβιτς έχει μαζί του κι ένα ξυπνητήρι στον πάγκο και το βάζει να βαράει κάθε δέκα λεφτά, μην κοιμηθεί. Τι να λέμε τώρα; Τα πάντα όλα, το ‘να τ’ άλλο ξέρω ‘γω… Άντε που τον κάνατε και ήρωα τον Μπάγεβιτς τώρα.
ΜΠΑ: Τελείωσε! Εγκώ αποκωρώ! Ντεν είναι εκπομπή αυτή!

ΠΟΥ: Κύριε Μπάγεβιτς, πριν φύγετε να ακούσουμε τον κύριο Χατζηχρήστο…
ΜΠΑ: Τώρα μάλιστα…
ΧΑΤΖ: Ακούστε. Για μας δεν υπάρχει προπονητής Μπάγεβιτς. Εμείς βλέπουμε στον πάγκο μόνο το Μανωλά και τον Γεωργαμλή και στηρίζουμε την ομάδα. Αλλά δεν υπάρχει Μπάγεβιτς για μας.
ΜΠΑ: Κύριε Παπαντημητρίου, τι λέει ο άντρωπος; Είναι τρελός; Είναι ντυνατόν να μη με βλέπει στον πάγκο; Είμαι και ψηλός 1.90!
ΠΟΥ: Πάντως κύριε Χατζηχρήστο, ο κύριος Μπάγεβιτς έχει κάνει πολύ καλύτερη δουλειά από τον κύριο Δώνη.
ΧΑΤΖ: Για εμάς δεν υπάρχει ούτε προπονητής Δώνης. Τον έφερε στην ομάδα απ’ ότι θυμάμαι ένας κοντός, που επίσης δεν υπάρχει για εμάς.
ΜΠΑ: Αυτό συμφωνώ κι εγκώ κύριε Παπαντημητρίου… Ντέμης πολύ κοντός. Μόνο με προπονητή Μπάεβιτς έπαιρνε κεφαλιές! Αλλά ντεν καταλαβαίνω, κύριος Χατζηκρήστος ντεν βλέπει κανέναν. Τότε γκια τι ήρτε να μας μιλήσει; Γκια Eurovision; Ντιαμαρτύρομαι!

ΠΟΥ: Να ακούσουμε και τον κύριο Αντωνιάδη…
ΑΝΤ: Καλησπέρα σας. Εγώ θυμάμαι την εποχή του Γουέμπλεϊ και μου σηκώνεται η τρίχα. Θυμάμαι είχα βάλει 30 γκολ σε μια χρονιά, πίσω από μένα έπαιζε ο Μίμης ο Δομάζος που έκανε φοβερές πάσες, είχαμε στην άμυνα τον Αριστείδη τον Καμάρα, τον Άνθιμο τον Καψή, είχαμε τον Ελευθεράκη, τον Τότη το Φυλακούρη, στο τέρμα τον Οικονομόπουλο και προπονητή το μεγάλο Πούσκας… Στην Ευρώπη είχα βάλει 10 γκολ, νομίζω τα 9 με το κεφάλι… Ήταν όμορφες εποχές, σας ευχαριστώ πολύ που μου τις θυμίσατε… Σαν εκείνη τη γενιά δε θα βγει καμία, κύριε Παπαδημητρίου! Ήμασταν οι καλυτεροι. Να με φωνάξετε κάποια στιγμή να σας πω και για τον ΠΣΑΠ.

ΠΟΥ: Ο λόγος στον ανταποκριτή μας από τη Θεσσαλονίκη, το Γιώργο Μίνο.
ΜΙΝ: Ναι, εγώ θέλω να πω ο ΠΑΟΚ, το πρωτάθλημα τελείωσε ο ΠΑΟΚ ήταν δεύτερος αλλά μετά play off όλοι είπαν είναι άχρηστα και τώρα ο ΠΑΟΚ τέταρτος. Ο ΠΑΟΚ, φοβερός ο λαός του ΠΑΟΚ, γέμισε σε κάθε ματς το γήπεδο του ΠΑΟΚ γιατί πάνω απ’ όλα ο ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ σφάχτηκε από διαιτητές, σφαγέας του ΠΑΟΚ ο Κάκος, δεν μπορεί να τα κάνει αυτά στον ΠΑΟΚ, κάθε φορά που παίζει ματς του ΠΑΟΚ αποβάλλει παίκτη του ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ έκανε φοβερή χρονιά, ο Θόδωρος Ζαγοράκης, πρόεδρος του ΠΑΟΚ, έκανε τα πάντα για να είναι ο ΠΑΟΚ στην κορυφή. Ο ΠΑΟΚ του χρόνου πάει για πρωτάθλημα όπως είπε ο προπονητής του ΠΑΟΚ, ο Σάντος. ΠΑΟΚ! Πιάσε άλλο ένα red label! Ο ΠΑΟΚ……


Για τους παραπάνω λόγους, κάθε χρόνο μια Τετάρτη στα τέλη Μαΐου θα καθόμαστε μπροστά από τις τηλεοράσεις μας και θα βλέπουμε ψιλο-ουδέτεροι ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Και λέω ουδέτεροι γιατί αποκλείεται να δούμε κάποτε μια ελληνική ομάδα να παίζει σ’ αυτό το παιχνίδι. Αυτό το παιχνίδι, είναι ο τελικός του champions league. Ο λόγος που δε θα είμαστε εντελώς ουδέτεροι είναι γιατί όλο και κάποια από τις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες υποστηρίζουμε όλοι μας. Έτσι είναι, αναλογικά πάει. Όπως ο κάτοικος της Άνω Κατοκοπιάς υποστηρίζει τον Απόλλωνα Άνω Κατοκοπιάς, αλλά από τις μεγάλες ομάδες Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, έτσι κι ο Έλληνας υποστηρίζει πχ. την ΑΕΚ, αλλά από τις μεγάλες ομάδες την Μπαρτσελόνα, τη Λίβερπουλ, τη Γιουβέντους…

Άντε γειά μας και χαρά μας. Από Αύγουστο Σεπτέμβρη πάλι εδώ είμαστε… (χοχοχο!)

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ – ΑΦΟΥ ΔΕ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ!

Βλέποντας το χθεσινό επεισόδιο του Λάκη Λαζόπουλου, είδα με έκπληξη και θυμό την ομιλία του «μπουμπούκου» Άδωνη Γεωργιάδη στη βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την παιδεία. Ο Γεωργιάδης, λοιπόν, όπως και το υπόλοιπο ΛΑ.Ο.Σ. φαντάζομαι, θεωρεί πως τα επεισόδια του Δεκεμβρίου, μετά το θάνατο του μικρού Αλέξη έγιναν από κάποιους που απλώς «έκαναν την πλάκα τους». Μάλιστα… Αν είναι έτσι τα πράγματα, το πρώτο που μπορώ να παρατηρήσω είναι ότι στο ΛΑ.Ο.Σ. δεν έχουν καθόλου χιούμορ. Γιατί τότε που όλου όλα αυτά γίνονταν για την πλάκα ορισμένων, οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. όχι μόνο δε γέλασαν με το αστειάκι, αλλά κατηγορούσαν τους συναδέλφους τους ενός άλλου κόμματος για παρακίνηση των επεισοδίων και για υπόθαλψη εγκληματιών. Τότε ήταν εγκληματίες. Σήμερα, 5 μόλις μήνες μετά, είναι μια χούφτα πλακατζήδες.
Ωστόσο το θέμα δεν είναι απαραίτητα ο «μπουμπούκος» και ο κάθε μπουμπούκος. Το θέμα είναι, κατά τη γνώμη μου, η κατ’ ευφημισμών συζήτηση για την παιδεία στη βουλή. Πως είναι δυνατόν αυτοί που έχουν φέρει την παιδεία σε οριακές καταστάσεις να συζητούν για το καλό της και για το μέλλον των παιδιών; Η όλη ιστορία ξεκίνησε από την εξέγερση του Δεκέμβρη, που αμαυρώθηκε από κάποιους κουκουλοφόρους, για χάρη των οποίων (και με τις ευλογίες των ΜΜΕ) έφτασε να ξεχαστεί ο πραγματικός λόγος της εξέγερσης, που δεν ήταν άλλος από την τραγική εικόνα της ελληνικής παιδείας, με ό,τι μπορεί να περιέχει ο όρος παιδεία. Η καταδίκη των επεισοδίων έρχεται σχεδόν αυθόρμητα στον καθένα μας. Η βία είναι αποκρουστική, από όποια μεριά κι αν προέρχεται. Σε συζητήσεις που γίνονται σε καφετέριες και σε πλατείες διαπιστώνεις, όμως, ότι ο κόσμος θεωρεί πιο έντιμους τους κουκουλοφόρους από τους βουλευτές. Και αν καταδικάζει τα τερτίπια των κουκουλοφόρων, τότε τι πρέπει να κάνει με τους βουλευτές; Να τους σταυρώσει;
Πως έχουν το δικαίωμα οι 300 εν λόγω κύριοι (και κυρίες βεβαίως βεβαίως) να ανοίγουν διάλογο για την παιδεία; Τη στιγμή που καταδικάζουν την κουκούλα, ως παράνομη με ιδιώνυμο, με νόμο του κράτους, την ίδια στιγμή οι ίδιοι κουκουλώνουν υποθέσεις διαφθοράς και μαφιόζικου ξεπλύματος χρήματος. Πως περιμένουν, λοιπόν, η ελληνική κοινωνία να τους πάρει στα σοβαρά και να ακούσει τις απόψεις τους περί παιδείας, τη στιγμή που οι ίδιοι δίνουν το παράδειγμα στους νέους; Το παράδειγμα του πως κανείς δεν μπορεί να πάει μπροστά σ’ αυτή τη ζωή αν δεν είναι λαμόγιο. Το παράδειγμα πως κανείς δεν υπάρχει στην πολιτική ζωή του τόπου χωρίς το ρουσφέτι, το οποίο από το 1830 ακόμα είναι η βασική δομή σύστασης και οικοδόμησης του ελληνικού κράτους. Το παράδειγμα ότι όποιος γίνεται υπουργός (ή κατ’ επέκταση άτομο σε δημόσια θέση με υψηλό δείκτη ευθύνης) έχει το εθιμικό δικαίωμα της μίζας. Το παράδειγμα το έδωσε ο ίδιος ο Παυλίδης λέγοντας «Όχι, κύριοι, δεν παραιτούμαι…εδώ μέσα γνωριζόμαστε, ξέρουμε ο ένας τον άλλο» εννοώντας πως από όλους αυτούς είναι ίσως ο λιγότερο ένοχος και πως θα έπρεπε να παραιτηθούν άλλοι πριν από αυτόν, ως περισσότερο ένοχοι.
Πως έχουν το δικαίωμα οι 300 της βουλής να συζητούν για την παιδεία, τη στιγμή που όλοι ξέρουμε πολύ καλά ποιο είναι το πρόβλημα. Και το ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια. Και δεν ξεγελιόμαστε πλέον…Κάθε χώρα διαλέγει την πολιτική της. Άλλες δίνουν προτεραιότητα στον άνθρωπο, άλλες δίνουν προτεραιότητα σε κάποια πράγματα περισσότερο πολύπλοκα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί και οι τεράστιες μίζες που προέρχονται από αυτούς τους εξοπλισμούς. Το υπουργείο άμυνας είναι η χαρά του μιζαδόρου. Και η Ελλάδα κατάντησε να έχει μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες σχεδόν από όλα τα κράτη της Ευρώπης (μιλάω για ποσοστό επί του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού). Και παράλληλα, αφού αυτά τα δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία, κατάντησε να έχει τις λιγότερες δαπάνες από κάθε άλλο ευρωπαϊκό κράτος για την παιδεία (και πάλι ποσοστό επί του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού). Το ότι ακόμα και κάποιες αφρικανικές χώρες μας ξεπερνούν στη σχετική λίστα, έρχεται απλώς για να σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.
Πως τολμούν, τέλος, οι βουλευτές να ξεκινούν έναν τέτοιο διάλογο, ουσιαστικά μόνοι τους; Απουσία των υπολοίπων φορέων που ενδιαφέρονται για την παιδεία…Απουσία σε τελική ανάλυση της ίδιας της νεολαίας; Οι μεν φορείς είναι τεχνηέντως αποκλεισμένοι από τον διάλογο (ας τον πούμε έτσι για να μην τους κακοκαρδίσουμε), οι δε νέοι έχουν γυρίσει τις πλάτες τους σ’ αυτούς που νιώθουν πως τόσα χρόνια τους κοροϊδεύουν και παίζουν μικροπολιτικά παιχνίδια στην πλάτη τους. Και δικαίως τους περιφρονούν! Οι νέοι δεν είναι ηλίθιοι. Είναι το πιο παραγωγικό και πιο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας. Δεν είναι δυνατόν να ξεγελαστούν (στο μεγαλύτερο ποσοστό τους) από τους σαλτιμπάγκους με τις γραβάτες. Ξέρουν ότι όσες γραβάτες κι αν φορέσουν, όσα σοβαροφανή λόγια κι αν πουν, θα είναι μια ζωή κλόουν.
Δυστυχώς, όμως, και η εξουσία έχει εκπαιδευτεί από τις μάχες των δρόμων. Έχει καταλάβει ότι εκεί θα ηττηθεί και ψάχνει νέες μορφές υποδούλωσης και καταναγκασμού. Όλη αυτή η συζήτηση για την παιδεία δε γίνεται για να λυθεί το πρόβλημα, αλλά για να κουκουλωθεί, όπως κουκουλώνονται εν τέλει τα πάντα σ’ αυτήν τη χώρα. Οι βουλευτές και γενικότερα η τάξη των εξουσιαστών, έχει ένα σκοπό. Το σκοπό που είχε ανέκαθεν η εξουσία. Να κάνει την εξουσιαζόμενους νέους ακριβώς το ίδιο με αυτήν. Να τους φέρει στα μέτρα της, να τους κάνει σαν τα μούτρα της. Αυτό έκαναν οι παππούδες με τους πατεράδες μας, αυτό γίνεται πάντα και ίσως αυτό να κάνουν οι ίδιοι οι σημερινοί νέοι με τα παιδιά τους, όταν αποκτήσουν. Διότι έτσι είμαστε μαθημένοι. Είναι ο παραδοσιακός τρόπος να ελέγχεις το μέλλον και να μην το αφήνεις να εξελιχθεί σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες. Όταν κρατάς το αύριο σε στεγανά, το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Και θα συνεχίσουμε να ζούμε στην ίδια μέρα για αρκετά τέρμινα, έχοντας την πλάνη πως ο χρόνος κυλάει. Θέμα σχετικότητας και του τέταρτου άξονα του χωροχρόνου…
Σήμερα, 13 Μαΐου του 2009 είναι οι φοιτητικές εκλογές. Τα παιδάκια με τα πράσινα, τα μπλε και τα κόκκινα σημαιάκια θα ξαναβγούν στη γύρα, γεμάτα πάθος για το μέλλον, χωρίς να κατανοούν ότι νικητές είναι όσοι χτίζουν το μέλλον τους μόνοι τους και όχι μέσω κάποιας ομάδας. Σήμερα, ο φανατισμός έχει μεταφερθεί στα αμφιθέατρα με το χειρότερο τρόπο από ποτέ. Σήμερα δε μετράνε οι απόψεις σου, αλλά οι γνωριμίες σου. Όχι μόνο στην κοινωνία, αλλά ακόμα και σε αυτό το λεγόμενο άσυλο των ιδεών (να το βράσω το άσυλο που απλώς διακινεί τις ιδέες του κομματικού κατεστημένου και λειτουργεί ως προθάλαμος κομματικών γραφείων). Σήμερα στα πανεπιστήμια δεν υπάρχει πολιτικοποίηση, παρά μόνο η απεχθής και άνευ όρων κομματικοποίηση. Σήμερα, οι πολιτικοί τα κατάφεραν να κάνουν τους νέους πραγματικά σαν τα μούτρα τους. Σήμερα, οι φοιτητές που θα κληθούν να ψηφίσουν, θα κάνουν μια πρόβα υποταγής. Δε διαφωνώ ότι οι εκλογές είναι η νίκη της δημοκρατίας. Στην Ελλάδα, όμως, εκλογές είναι απλώς η απόφαση για το ποιος θα καταχραστεί το δημόσιο χρήμα. Οι παρατρεχάμενοι του Γιωρίκα ή οι αντίστοιχοι παρατρεχάμενοι του Κωστίκα. Και σήμερα, στις φοιτητικές εκλογές, ο Γιωρίκας κι ο Κωστίκας θα κάνουν μια καταμέτρηση δυνάμεων για το αύριο. Το αύριο, που, κουκουλώνοντας μονίμως τη νεολαία, ποτέ δε θα αφήσουν να έρθει…

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ: Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΩΣ ΡΕΜΠΕΤΗΣ

Σαν σήμερα, 10 Μαΐου, πριν από 104 χρόνια στο συνοικισμό Σκαλί της Άνω Χώρας της Σύρου γεννήθηκε ο μεγάλος μας ρεμπέτης Μάρκος Βαμβακάρης. Η οικογένειά του ήταν μια από τις πολλές καθολικές οικογένειες στο νησί. Γι’ αυτό το λόγο, ο Βαμβακάρης θα πάρει αργότερα το παρατσούκλι «Φράγκος». Εκτός όμως από καθολική, η οικογένεια ήταν και φιλόμουση. Ο παππούς του Μάρκου έγραφε τραγούδια, ενώ ο πατέρας του έπαιζε γκάιντα.
Ο Βαμβακάρης αναγκάστηκε να μεγαλώσει πολύ γρήγορα. Για σχολείο φυσικά ούτε λόγος. Ο πατέρας του επιστρατεύεται και έτσι ο Βαμβακάρης πρέπει να δουλέψει αρχικά στη Σύρο σε ένα κλωστήριο. Η οικογένεια, όμως, ήταν φτωχή και έτσι ο Μάρκος σε ηλικία μόλις 12 ετών φεύγει από τη Σύρο και πηγαίνει στον Πειραιά. Οι γονείς του τον ακολούθησαν αργότερα. Και τι δεν έκανε εκείνη την περίοδο ο Βαμβακάρης: φορτοεκφορτωτής, γαιανθρακεργάτης, λούστρος, εφημεριδοπώλης, χασάπης, οπωροπώλης, λιμενεργάτης, εκδορέας στα σφαγεία… Στην κυριολεξία τα πάντα!
Κάπου εκεί, στον Πειραιά, ανάμεσα στο σφαγείο και τους τεκέδες άκουσε για πρώτη φορά μπουζούκι. Ήταν περίπου 20 χρονών όταν ήρθε σε επαφή με το όργανο και μαγεύτηκε. Ουσιαστικά αυτοδίδακτος. Έλα όμως που μάθαινε πολύ γρήγορα…! Και οι πενιές του είχαν από τότε μεγάλη δεξιοτεχνία. Φαινόταν ότι ήταν γεννημένος γι’ αυτό. Τότε έκανε και τον πρώτο του γάμο. Παντρεύτηκε τη Ζιγκοάλα. Ένας γάμος πάντως καθόλου ευτυχισμένος. Όπως έλεγε ο ίδιος μίσησε τη γυναίκα του όσο καμία άλλη γυναίκα στη ζωή του. Το 1925 κατατάχτηκε στο στρατό κι όταν απολύθηκε άρχισε να γράφει τραγούδια. Είχε γίνει γνωστός στους τεκέδες, πλέον. Ο Σπύρος Περιστέρης καταφέρνει να τον πείσει τελικά να μπει στα στούντιο της Odeon και να ηχογραφήσει ένα δίσκο με μπουζούκι. Κάτι πρωτάκουστο για τα ελληνικά δεδομένα, αφού το μπουζούκι θεωρούταν (και θα εξακολουθούσε να θεωρείται για πολλά ακόμα χρόνια) περιθωριακό. Ο ιστορικός εκείνος δίσκος ηχογραφήθηκε το 1933 και είχε δύο τραγούδια. Από τη μία μεριά το «Καραντουζένι» («Να ‘ρχόσουνα ρε μάγκα μου μες στον τεκέ μας») και από την άλλη ένα σόλο ζεϊμπέκικο με τον τίτλο «Αράπ». Την επόμενη χρονιά μαζί με τους επίσης μεγάλους ρεμπέτες Γιώργο Μπατή, Ανέστη Δέλια και Στράτο Παγιουμτζή συστήνει την «Τετράς την ξακουστήν του Πειραιώς». Το 1935, μάλιστα ο Βαμβακάρης ανοίγει το δικό του τεκέ στα Άσπρα Χώματα, όμως η αστυνομία, εξακολουθώντας να πολεμάει το ρεμπέτικο, δεν του δίνει άδεια να τον λειτουργήσει. Έτσι ο Βαμβακάρης επιστρέφει στη Σύρο μαζί με το Γιώργο Μπατή.
Εκεί, στο νησί του, θα εμπνευστεί το τραγούδι που θα συνοδεύει το όνομά του για πάντα. Την ξακουστή «Φραγκοσυριανή». Καλύτερα να αφήσω τον ίδιο να διηγηθεί:

«Όλος ο κόσμος της Σύρου μ' αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφότου έφυγα από το νησί Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ' ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν..... Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα:
Μία φούντωση, μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά Λες και μου ‘χεις κάνει μάγια Φραγκοσυριανή γλυκιά...
Ούτε και ξέρω πως την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι’ αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή»

Από το 1937 κι έπειτα το ρεμπέτικο βρίσκεται ακόμα περισσότερο στο στόχαστρο της εξουσίας, λόγω Μεταξά. Η λογοκρισία γιγαντώνεται και ο Μάρκος αναγκάζεται να αλλάξει στίχους σε μερικά τραγούδια του. Είναι, όμως, πολύ δημοφιλής, πλέον. Έτσι αρχίζει να γράφει όλο και περισσότερα τραγούδια, να ηχογραφεί δίσκους και να δίνει συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Σε μια από τις συναυλίες του στη Θεσσαλονίκη μάζεψε 50.000 κόσμο στην πλατεία του Λευκού Πύργου! Καλλιτεχνικά ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής του. Τελικά άρχισε εμφανίσεις στο Βοτανικό, μαζί με το μεγάλο Γιάννη Παπαϊωάννου αλλά και τους Κώστα Καρίπη, Στέλιο Κερομύτη. Όμως τότε ξεκίνησε ο β’ παγκόσμιος πόλεμος. Η μάνα του και ο αδερφός του πέθαναν καθώς και πολλοί στενοί του φίλοι και συνεργάτες μουσικοί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο ίδιος επιβιώνει, αλλά και τα επόμενα χρόνια θα είναι γι’ αυτόν δύσκολα. Τα 1942 θα κάνει τον δεύτερο γάμο του, με την Ευαγγελία. Ο γάμος ήταν ορθόδοξος και η καθολική εκκλησία τον αφόρισε (μόλις το 1966 θα του επιτρέψει πάλι τη μετάληψη). Με την Ευαγγελία αποκτάει 5 παιδιά, δύο εκ των οποίων χάθηκαν πρόωρα.
Μετά την απελευθέρωση ο Βαμβακάρης βγάζει και πάλι δίσκους οι οποίοι πουλάνε. Η άνοιξη, όμως στην προσωπική του ζωή δε θα κρατήσει για πολύ. Η δισκογραφική βιομηχανία, που ψάχνει απεγνωσμένα για νέα πρόσωπα, που να μη θυμίζουν στον κόσμο την παλιά Ελλάδα και τις (προ)πολεμικές εποχές σιγά σιγά εκτοπίζει συνθέτες όπως ο Βαμβακάρης. Ακόμα και στο ίδιο το ρεμπέτικο ο ήχος και οι μουσικοί δρόμοι αλλάζουν, γίνονται πιο ανατολίτικοι, κάτι όχι και τόσο οικείο σε έναν καθολικό Συριανό που ο πατέρας του έπαιζε γκάιντα! Σταδιακά το ίδιο το σύστημα αποβάλλει το Βαμβακάρη. Ούτε νυχτερινό μαγαζί δεν μπορεί να βρει για να τραγουδήσει. Και το 1954 έρχεται ένα ακόμα χτύπημα, που φαίνεται ότι θα είναι το τελειωτικό για την καριέρα του. Παραμορφωτική αρθρίτιδα στα δάχτυλα.

Ο εφιάλτης του επαγγελματία μπουζουξή…

Σε αυτήν την κατάσταση ο Βαμβακάρης επέστρεψε για δεύτερη φορά στο νησί του και άρχισε να τραγουδάει σε μια ταβέρνα στην Άνω Σύρο που ήταν πάντα γεμάτη από κόσμο που ήθελε να τον ακούσει. Οι συμπατριώτες του δεν τον είχαν ξεχάσει, σε αντίθεση με τις δισκογραφικές και τα νυχτερινά μαγαζιά. Ακόμα και μετά την αποκατάσταση του προβλήματος στα δάχτυλά του έπειτα από θεραπεία, ο Μάρκος θεωρείται ξεπερασμένος.
Τα πράγματα άλλαξαν, όμως, το 1959. Το άλλο ιερό τέρας του ρεμπέτικου, ο Βασίλης Τσιτσάνης (ο οποίος άθελά του, με το είδος μουσικής που έπαιζε, είχε εκτοπίσει το Βαμβακάρη), αναγνωρίζοντας την αξία του μεγάλου δημιουργού, εισηγείται στην Columbia την κυκλοφορία ενός δίσκου με παλιά και καινούρια τραγούδια του Βαμβακάρη, τραγουδισμένα από τον ίδιο το Μάρκο, αλλά και από τους Γρηγόρη Μπιθικότση, Καίτη Γκρέι, Στράτο Διονυσίου. Εκείνη την εποχή ο Τσιτσάνης ήταν στις μεγάλες του δόξες και ό,τι έλεγε ήταν νόμος για τη δισκογραφική του εταιρεία. Έτσι ο δίσκος βγαίνει και γνωρίζει επιτυχία. Ανέλπιστη για πολλούς, αλλά όχι και για τον ίδιο το Βαμβακάρη. Έτσι μέσα στη δεκαετία του ’60 ο Μάρκος έχει την ευκαιρία για αυτό που ο ίδιος ονόμασε «δεύτερη καριέρα». Πράγματι τα επόμενα χρόνια θα ξαναβρεί δουλειά σε νυχτερινά μαγαζιά και σε λαϊκά πάλκα. Τεκέδες, πλέον, ελάχιστοι υπήρχαν και έτσι ο Βαμβακάρης τραγούδησε σε μπουάτ(!) της Πλάκας, κι ακόμα στο θέατρο «Κεντρικόν», το 1966.
Στις 8 Φεβρουαρίου του 1972, ο μεγάλος μας δημιουργός διάβηκε το κατώφλι της αθανασίας…
Ο Μάρκος Βαμβακάρης άφησε πίσω του σπουδαία τραγούδια. Μια ανεκτίμητη μουσική κληρονομιά. Ο τρόπος παιξίματός του τόσο απλός, αλλά και τόσο ιδιαίτερος. Ο Βαμβακάρης δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει παίζοντας μπουζούκι. Κάθε νότα, κάθε πενιά του ήταν προσεκτικά επιλεγμένη. Το ύφος του τόσο λιτό και τόσο αυστηρό, σχεδόν σπαρτιάτικο. Κι όμως αγαπήθηκε –και δικαίως– όσο λίγοι συνθέτες. Θεωρείται η μεγαλύτερη προσωπικότητα του ρεμπέτικου. Κι αυτό γιατί εκτός από την αδιαμφισβήτητη μουσική του αξία, ο Μάρκος πάνω απ’ όλα έζησε σα ρεμπέτης.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – SUMMERTIME: Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΕΝΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

Το “Summertime” είναι ένα τραγούδι. Απλώς ένα τραγούδι; Ένα νανούρισμα για την ακρίβεια. Ένα απλό νανούρισμα; Αν είναι έτσι, δυσκολεύεται κάποιος να πιστέψει ότι ένα νανούρισμα συμπεριλήφθηκε σε περισσότερους από 50 δίσκους (με μετριοπαθείς υπολογισμούς) από την εποχή που πρωτοκυκλοφόρησε, πριν από περίπου 75 χρόνια. Και μάλιστα η ιστορία του πηγαίνει ακόμα πιο πίσω στο χρόνο.

Το μακρινό 1922, ο Ουκρανός Alexander Koshetz, συνθέτης, συγγραφέας και μουσικολόγος μεταναστεύει στις Η.Π.Α. και αποφασίζει να μείνει στη Νέα Υόρκη. Εκεί φέρνει και την ορχήστρα Ukrainian Republic Capella η οποία έχει στο ενεργητικό της σπουδαίες περιοδείες στην Ευρώπη το διάστημα 1914-1921. Η ονομασία της ορχήστρας, που τώρα πια θα ξεκινήσει περιοδείες στην Αμερική και τον Καναδά, ως το 1927, αλλάζει σε Ukranian National Chorus. Η μουσική της ορχήστρας, ουσιαστικά η παραδοσιακή μουσική της Ουκρανίας, θα κάνει αίσθηση στις Η.Π.Α. και θα γίνει η αιτία να γραφεί ένα από τα πιο πολυτραγουδισμένα άσματα της jazz και όχι μόνο.
Ο George Gershwin, πιανίστας και συνθέτης, γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης από γονείς Εβραίους Ρώσους μετανάστες, έτυχε να ακούσει την ορχήστρα του Koshetz κατά την παραμονή των Ουκρανών στη Νέα Υόρκη. Ο Gershwin εκτίμησε πολύ τη μουσική τους, αλλά δεν έμεινε εκεί... Την περίοδο εκείνη, εκτός από τους προσωπικούς του δίσκους, ο Gershwin έγραφε μουσική και για πολλές παραστάσεις του Broadway. Το 1935 γράφει μουσική για την όπερα "Porgy and Bess" η οποία επίσης ανέβηκε στο Broadway. Ανάμεσα στις συνθέσεις για την παράσταση αυτή γρήγορα ξεχώρισε ένα τραγούδι με τον τίτλο "Summertime" το οποίο ο Gershwin είχε ξεκινήσει να γράφει από το 1933. Προς τιμήν του, ομολογεί πως εμπνεύστηκε το τραγούδι, ακούγοντας ένα Ουκρανικό νανούρισμα, το "Oi Khodyt Son Kolo Vikon" ερμηνευμένο από την ορχήστρα Ukranian National Chorus το 1926 στη Νέα Υόρκη.

Το τραγούδι έγινε ακόμα πιο γνωστό, όμως, όταν άρχισαν οι επανεκτελέσεις του. Το 1936, αυτή που κατάλαβε, ίσως πρώτη, τη δυναμική του τραγουδιού ήταν η Billie Holiday (γνωστή και ως Lady Day, ενώ το πραγματικό της όνομα ήταν Eleanora Fagan!). Η "Lady", γεννημένη στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι για να ξεφύγει από τη ζωή της πόρνης. Δυναμική και παθιασμένη φωνή, ξεκίνησε να τραγουδάει μπλουζ από τα 15 της, έγινε γρήγορα γνωστή και ήταν μόλις 21 ετών όταν τραγούδησε το Summertime για το δίσκο της "Billie's blues". Με την ερμηνεία της έδωσε την απόλυτη μπλουζ διάσταση στο τραγούδι. Δύο χρόνια αργότερα ένας ακόμα μύθος, ο τραγουδιστής και ηθοποιός Bing Crosby, με έντονες jazz καταβολές, θα κυκλοφορήσει μια επανεκτέλεση του τραγουδιού στο δίσκο του "You must have been a beautiful baby". Τα επόμενα δέκα χρόνια το τραγούδι θα γνωρίσει κι άλλες επανεκτελέσεις και το 1949, δύο ακόμα πολύ σημαντικά ονόματα της jazz θα κυκλοφορήσουν δίσκο που θα το περιλαμβάνει. Πρώτα ο σαξοφωνίστας Charlie Parker, γεννημένος στο Κάνσας, από τους ανθρώπους που διαμόρφωσαν και επηρέασαν τη jazz όσο λίγοι. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο δίσκο "I didn't know what time it was". Στη συνέχεια η τραγουδίστρια Sarah Vaughan με την αισθαντική φωνή για το δίσκο "I'm crazy to love you".

Η δυναμική του τραγουδιού, λοιπόν, παρέμεινε και μεταπολεμικά μεγάλη. Όμως, η εκτέλεση που το έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο ήρθε το 1957. Όταν στο στούντιο συνεργάστηκαν για τρίτη φορά ο Louis Armstrong και η Ella Fitzgerald. Ο Louis Armstrong γεννήθηκε στις 4/8/1901 στο λίκνο των μπλουζ, τη Νέα Ορλεάνη και σε ηλικία 21 ετών έπαιζε ήδη μουσική στο Σικάγο, την πρωτεύουσα της jazz εκείνη την εποχή. Μια τέλεια μουσική κληρονομιά! Αφού πειραματίστηκε με διάφορα όργανα κατέληξε να γίνει ο αρτιότερος και πιο θεαματικός τρομπετίστας που πέρασε ποτέ. Έγινε γνωστός με το παρατσούκλι Sachmo. Ήταν αναγνωρίσιμος για τα διαρκώς φουσκωμένα μάγουλα και τα γουρλωμένα του μάτια (απόρροια της τρομπέτας), όπως και για τη βραχνή του φωνή. Κι όμως κατάφερε να γίνει η μυθικότερη μορφή της jazz και να την επηρεάσει περισσότερο από οποιονδήποτε. Εκτός από αυτό κατάφερε να βάλει την jazz στο σπίτι κάθε Αμερικανού, αφού στις Η.Π.Α. εκείνη την εποχή οι (μαύροι στην πλειοψηφία τους) μουσικοί της τζαζ και του μπλουζ θεωρούνταν περιθωριακά στοιχεία. (Κάτι σαν τους Έλληνες ρεμπέτες μέχρι την εμφάνιση και την καθιέρωση του Τσιτσάνη! Οι ομοιότητες είναι πολλές και θα ασχοληθώ μια άλλη φορά...)
Από την άλλη, η ιέρεια της jazz, η Ella Fitzgerald, μια φωνή που δύσκολα θα ξαναβγεί. Γεννημένη στη Βιρτζίνια το 1917, έζησε τα παιδικά της χρόνια σε ορφανοτροφείο για μαύρα παιδιά(!) στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, έχοντας ως μουσικά πρότυπα τον Bing Crosby και... τον Louis Armstrong! Ξεκίνησε να τραγουδάει στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης σε ηλικία 17 ετών και η βαθιά και βελούδινη φωνή της δημιούργησε γρήγορα αίσθηση. Το 1950 τραγούδησε κάποιες συνθέσεις του Gershwin, όχι όμως και το Summertime. Το 1956 και το 1957 θα εκπληρώσει το παιδικό της όνειρο και θα συνεργαστεί για δύο δίσκους με τον Louis Armstrong, όπου μαζί θα τραγουδήσουν συνθέσεις διάφορων μουσικών, μεταξύ των οποίων και ο Gershwin. Και μάλιστα την ίδια χρονιά (1957) θα μπούνε ξανά στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τα τραγούδια της όπερας "Porgy and Bess", μεταξύ των οποίων ήταν και η καταπληκτική ερμηνεία του Summertime, πιθανότατα η καλύτερη όλων των εποχών. Το παίξιμο της τρομπέτας του Louis στην αρχή του τραγουδιού είναι ανεπανάληπτο. Το ίδιο και η φωνή της Ella, ενώ πολύ καλή είναι και η ενορχήστρωση. Τέλος, ο Armstrong με τη βραχνή φωνή του δίνει στο τραγούδι τη δική του προσωπική σφραγίδα.

Οι επανεκτελέσεις του τραγουδιού συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση, αλλά από όλες τις υπόλοιπες υπάρχει μία που αξίζει να μνημονευτεί. Δέκα χρόνια περίπου μετά την εκπληκτική εκτέλεση του Louis Armstrong, η Αμερική ζει το καλοκαίρι της αμφισβήτησης. Η ροκ έχει μπει γερά στο μουσικό παιχνίδι και τα διάσημα sex-drugs-and rock'n'roll φεστιβάλς διαδέχονται το ένα το άλλο. Η Janis Joplin είναι ήδη γνωστή στο χώρο. Εκπρόσωπος του ψυχεδελικού ροκ, ίσως η κορυφαία γυναίκα ρόκερ όλων των εποχών. Τραγουδάει περισσότερο με την ψυχή και λιγότερο με τη φωνή της. Γεννημένη στο Τέξας το 1943. Τα ακούσματά της είναι τα μπλουζ και η φολκ. Η ίδια έχει δηλώσει ότι αποφάσισε να γίνει μουσικός ακούγοντας την αφροαμερικανή τραγουδίστρια των μπλουζ Bessie Smith. Το 1968 για το δίσκο "Cheap Thrills", η Joplin θα κυκλοφορήσει την καλύτερη διασκευή όλων των εποχών! Μαζί με το συγκρότημά της, τους Big Brother and Holding Company ηχογραφούν τη ροκ εκδοχή του Summertime, αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο στενά συνδεδεμένη είναι η ροκ με τα μπλουζ.

Τέλος αξίζει να ακούσει κανείς την εκτέλεση του 1966 από τον Billy Stewart, σε στυλ σκατ! Για όποιον δε γνωρίζει τι είναι το σκατ, αυτό είναι ένα τέλειο δείγμα.

Ένα σωρό άλλοι διάσημοι τραγουδιστές και συγκροτήματα όπως οι Doors του Jim Morrison τραγούδησαν και διασκεύασαν το Summertime. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: τι το τόσο ιδιαίτερο υπάρχει σ' αυτό το τραγούδι; Αν το δούμε εντελώς ψυχρά, δεν είναι παρά ένα νανούρισμα, όπως χιλιάδες άλλα. Είναι όμως έτσι; Προσωπικά πιστεύω ότι το Summertime έγινε τόσο αγαπητό στον κόσμο γιατί μέσα στη μουσική του κουβαλούσε την ψυχή και τον πόνο από πολλές γενιές και τόπους. Από την ταραγμένη Ουκρανία την εποχή της επανάστασης των Μπολσεβίκων, στην Ευρώπη και από εκεί στην Αμερική. Μέσω της Νέας Υόρκης, πέρασε στα μαγικά χέρια των μαύρων μπλουζίστων και από εκεί έγινε ένας ύμνος της τζαζ. Μετατράπηκε μέσω της Joplin σε γέφυρα που ένωνε δύο κόσμους τόσο διαφορετικούς αλλά και τόσο ίδιους. Την μπλουζ με τη ροκ μουσική παράδοση. Από τη μία μεριά τα βάσανα, οι διωγμοί και η σκλαβιά των μαύρων (ο παππούς του Armstrong ήταν σκλάβος(!) και δεν είναι τυχαία η λέξη "cotton" μέσα στο τραγούδι, αφού μια βασική ασχολία των μαύρων σκλάβων ήταν η εργασία τους στις βαμβακοκαλλιέργειες του αμερικανικού νότου). Από την άλλη, μια γενιά Αμερικανών που αμφισβήτησε τα πάντα. Που ξεκινώντας από τις πολιτικο-κοινωνικές αξίες, έφτασε να εναντιωθεί ανοιχτά στον πόλεμο του Βιετνάμ. Όσοι άκουσαν το τραγούδι από την Joplin στο Woodstock συνειδητοποίησαν ότι –αν και λευκοί– έχουν μεγαλύτερη σχέση με τα νέγρικα μπλουζ, παρά με τη λευκή παραφροσύνη του Βιετνάμ. Όλα αυτά υπάρχουν τελικά μέσα σ' αυτό το τραγούδι. Και γι’ αυτό είναι, ίσως, τόσο ξεχωριστό! Από την άλλη, ίσως και να είμαι υπερβολικός ή να κάνω λάθος. Και ίσως το τραγούδι να αγαπήθηκε για την υπέροχη μουσική του, για τη μελωδική εισαγωγή του, για την υποβλητική του ατμόσφαιρα και γιατί ίσως μόνο και μόνο από τον τίτλο, φέρνει κάτι στο μυαλό του καθενός. Κάτι δικό του που το ξέρει μόνο ο ίδιος.

"SUMMERTIME" (DuBose και Dorothy Heyward, Ira Gershwin)

Summertime
and the livin' is easy
Fish are jumpin'
and the cotton is high
Oh! Your Daddy's rich
and your Ma is good lookin'
So, hush little baby,
don't you cry...

.

One of these mornin's
you're gonna rise up singin'
Then you'll spread your wings,
and you'll take to the sky
But 'till that mornin'
there's a nothin' can harm you,
with Daddy and Mammy

standin' by...