Η 6η Μαΐου, ημέρα καθοριστική για το μέλλον του τόπου έφτασε. Δικαίωμα και πολύ περισσότερο υποχρέωση όλων μας είναι η συμμετοχή μας στην εκλογική διαδικασία που θα αναδείξει την πιο περίεργη σύνθεση βουλής που έχει δει ποτέ η Ελλάδα. Μετά από σκέψεις και αναλύσεις για το πολιτικό σκηνικό και κυρίως για το πως θα διαμορφωθεί αυτό κατόπιν των εκλογών, παίρνω (έπειτα από αρκετές αμφιταλαντεύσεις είναι η αλήθεια) ξεκάθαρη θέση και αποφασίζω να ψηφίσω τον ΣυΡιΖα του Αλέξη Τσίπρα.
Η απόφασή μου στηρίχθηκε σε κάποια δεδομένα τα οποία θα ήθελα –εν συντομία– να αναλύσω. Το κάνω αυτό γιατί πολλοί μου εκμυστηρευτήκατε τους προβληματισμούς σας ενόψει των εκλογών. Αναποφάσιστοι, απογοητευμένοι και αηδιασμένοι από τους διεκδικητές των ψήφων μας, ορισμένες φορές ζητήσατε ακόμα και τη γνώμη μου. Αν και πιστεύω ότι δεν είμαι εγώ αυτός που πρέπει να δώσει συμβουλές, γιατί μυαλό έχουμε όλοι για να σκεφτούμε, οφείλω να σας καταθέσω τις δικές μου σκέψεις, ακριβώς επειδή τις ζητήσατε και ως τώρα τεχνηέντως το απέφευγα, όντας κι εγώ αναποφάσιστος.
Το 2009 στήριξα και πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ ορκιζόμενος ότι θα είναι η τελευταία φορά. Τόσο με είχαν εκνευρίσει με τη στάση τους οι «εκφραστές» των ονείρων μας, η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που έμοιαζε να ξεμακραίνει όλο και περισσότερο από τις απόψεις μου, διολισθαίνοντας προς επικίνδυνα μονοπάτια. Λίγο αργότερα, η ίδρυση της ΔημΑρ. του Φώτη Κουβέλη με έκανε να πιστέψω ότι βρήκα έναν πολιτικό χώρο στον οποίο μπορώ να κινούμαι και να αναπνέω, χωρίς να ντρέπομαι για τις απόψεις μου περί διαφόρων ζητημάτων, κυρίως με όσα είχαν σχέση με την αναδιοργάνωση της χώρας και του κρατικού μηχανισμού, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και τον περιορισμό της γραφειοκρατίας.
Η στήριξη από τη ΔημΑρ. στο Γιάννη Μπουτάρη στις δημοτικές εκλογές στο Δήμο Θεσσαλονίκης και η νίκη του συνδυασμού ήταν για μένα μια όαση, στο πολιτικό γίγνεσθαι, στο οποίο δεν έβλεπα καμιά άλλη σύνδεση με τη δική μου λογική. Όταν ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος έβλεπα σα μοναδική ρεαλιστική επιλογή τη ΔημΑρ.
Η συνέχεια υπήρξε μια ακόμη απογοήτευση από τις αρκετές που έχω νιώσει στο πετσί μου στην πολιτική. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη, αν και με σταθερό λόγο, με απόψεις πολύ κοντά στις δικές μου σε αρκετά ζητήματα, όπως προείπα, δεν κατάφερε σε κανένα σημείο να θίξει με το λόγο του, αλλά και με τις υποσχέσεις του για το μέλλον και τις ενέργειες που θα ακολουθήσει τη Δευτέρα των εκλογών τα κακώς κείμενα που μας οδήγησαν εδώ. Τουλάχιστον όχι όλα… Το μνημόνιο δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με βάση το ίδιο το μνημόνιο. Είναι ανεδαφικό και ανέξοδο να μιλάει ο Φώτης ο Κουβέλης για αναδιοργάνωση του κράτους, μέσα σε συνθήκες μνημονίου. Η ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας δεν είναι αυτοσκοπός. Τι να το κάνει ο κόσμος ότι η Ελλάδα βρίσκεται εντός του ευρώ, αν ο βασικός μισθός πάει στα 300 ευρώ το μήνα, με τις τιμές των βασικών προϊόντων σταθερά σε ανοδική πορεία, με ημινόμιμα χαράτσια που μπαίνουν τσόντα σε λογαριασμούς ΔΕΗ, με ειδικά τέλη, με αυξημένο φορολογικό συντελεστή και με μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας (βλ. ατομικές συμβάσεις εργασίας); Είναι ανέξοδο να καταγγέλονται όλα αυτά, αλλά να μην καταγγέλεται το ίδιο το μνημόνιο εκ βάθρων. Δεν πιστεύω ότι η ΔημΑρ. έχει κακές προθέσεις. Ούτε πιστεύω ότι θα αποτελέσει το αριστερό δεκανίκι και άλλοθι σε μια πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ. – ΠαΣοΚ., όντας ο τρίτος πόλος μιας τέτοιας κυβέρνησης, όπως κατηγορείται. Πιστεύω, όμως, ότι ο Φώτης Κουβέλης στην ανάγκη να διαφοροποιηθεί από τις υπόλοιπες δυνάμεις της (κεντρο)αριστεράς και της οικολογίας (δηλαδή ΣυΡιΖα, ΚΚΕ, ΑντΑρΣυΑ, Οικολόγοι Πράσινοι) προσέγγισε έναν στρογγυλεμένο πολιτικό λόγο, χωρίς αιχμές για τους ενόχους της καταστροφής και χωρίς υποσχέσεις για ουσιώδεις αλλαγές. Έτσι, δεν μπόρεσε να πιάσει τον παλμό του κόσμου, σε μια εποχή που ο λαός θέλει να ακούει όσο λιγότερο δυνατό τον ξύλινο πολιτικό λόγο και τις διπλωματικές απαντήσεις σε ξεκάθαρα ερωτήματα.
Ακόμα και με αυτές τις «παρασπονδίες», παρ’ όλα αυτά, θα μπορούσα να ψηφίσω τη ΔημΑρ. αν δεν υπήρχαν δύο ακόμα γεγονότα που με απομάκρυναν τελείως από το χώρο αυτό. Μιλάω για το γεγονός ότι στη ΔημΑρ. βρήκαν καταφύγιο πολιτικοί του βαθέως ΠαΣοΚ του Σημίτη (βλ. Γιομπαζολιάς) για να διεκδικήσουν το πολιτικάντικο μέλλον τους. Καινούρια οικοδομή με τσιμέντα δεκαετίας του ’90 δε γίνεται να χτίσεις. Η ιδεολογία δεν μπορεί να μπλέκεται με την ψηφοθηρία, ειδικά όταν ανήκεις στην αριστερά. Στη συνέχεια ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Ο Φώτης Κουβέλης, μιμούμενος την πολιτική του ΚΚΕ για καθολική άρνηση όλων των προτάσεων που δεν έχουν τη δική τους κομματική ταμπέλα, απέρριψε κατηγορηματικά και απερίφραστα την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για μια προεκλογική, αλλά κυρίως –και αυτό είναι το εξοργιστικό– για μια μετεκλογική συνεργασία! Διεμηνύοντας ότι τη ΔημΑρ και τον ΣυΡιΖα τους χωρίζουν τεράστιες διαφορές, κλείστηκε στους τέσσερεις τοίχους που θα του προσφέρει το μονοψήφιο ποσοστό που θα αλιεύσει. Κρίμα, γιατί χάνεται έτσι μια τεράστια ευκαιρία για την επανένωση της αριστεράς. Δεν ξέρω αν ο Αλέξης Τσίπρας έκανε αυτήν την πρόταση γνωρίζοντας πως θα λάβει αρνητική απάντηση, οπότε έπαιξε με μια win – win situation αλλά, όπως και να’ χει, η πρόταση από το ΣυΡιΖα έγινε και η ΔημΑρ την απέρριψε. Αυτό θα γράψει η ιστορία.
Είναι κρίμα, γιατί το χάσμα που χωρίζει τις δύο πολιτικές παρατάξεις δεν είναι τόσο μεγάλο όσο θέλησαν να υποδείξουν τα μέλη τους εκατέρωθεν τα τελευταία χρόνια. Μαζί κάθονταν σε τραπέζια και συζητούσαν τα ίδια πράγματα, συμφωνώντας στα περισσότερα. Αν και οι διαφωνίες είναι υπαρκτές, το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο, είναι η σωτηρία της Ελλάδας. Όλη η αριστερά έχει ευθύνες που φτάσαμε εν έτει 2012 να λέμε ότι μια επανένωσή της μοιάζει αδύνατη, αν και όλοι μαζί θα πάρουν γύρω στο 30%, το πιο υψηλό ποσοστό που έχουν κατακτήσει αριστεροί σχηματισμοί στην Ελλάδα. Όμως, την ύστατη αυτή στιγμή, η ηγεσία που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για ασυνεννοησία είναι αυτή του Φώτη Κουβέλη. Γιατί αν από το αντι-ευρωπαϊκό ΚΚΕ δεν περιμένει κανείς στήριξη σε ένα τέτοιο εγχείρημα, πολλοί θα περίμεναν να ακούσουν τη ΔημΑρ να αφήνει έστω και ένα παραθυράκι ελπίδας για μετεκλογική συνεργασία. Φευ.
Παρά τα όσα αρνητικά έγραψα για το κόμμα που παραλίγο να ψήφιζα αύριο, εξακολουθώ να πιστεύω ότι για έναν αναποφάσιστο είναι καλή επιλογή. Γνωρίζω ανθρώπους μέσα στη ΔημΑρ που τους εκτιμώ και ξέρω ότι είναι ειλικρινείς, βαθιά δημοκράτες και παθιασμένοι για αυτό που προσπαθούν να πετύχουν. Εύχομαι στη ΔημΑρ και στους συγκεκριμένους υποψηφίους να τα πάνε καλά. Όμως, θα ήθελα να πω και δυο λόγια για το ΣυΡιΖα και για την απόφασή μου να τον στηρίξω.
Προφανώς η επιλογή μου έχει στηριχτεί στο μότο που χρησιμοποιώ διαρκώς για την πολιτική και κυρίως για τις εκλογές τα τελευταία χρόνια. «Το μη χείρον, βέλτιστο». Έτσι ψήφιζα ως τώρα, έτσι θα ψηφίσω και αυτή τη φορά. Εκ των πραγμάτων, και λόγω ιδεολογίας, δε θα μπορούσα να ψηφίσω κάποιο άλλο κόμμα πέρα των δύο προαναφερόμενων (ΣυΡιΖα και ΔημΑρ). Η απόρριψη της ΔημΑρ με οδήγησε με μαθηματικό τρόπο στο ΣυΡιΖα. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό.
Με τον ΣυΡιΖα και με τις θέσεις του έχω διαφωνήσει και διαφωνώ ακόμα και τώρα πολλές φορές και για διάφορες υποθέσεις (πχ. υπόθεση stage, αντίθεση στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κλπ). Όμως, είμαι υποχρεωμένος να του αναγνωρίσω την επιμονή και την πάγια θέση του σε ζητήματα που πρέπει τώρα να υπερασπιστούμε, όσο ποτέ άλλοτε. Η δωρεάν παιδεία, η δωρεάν υγεία, οι συνθήκες εργασίας, η φορολογία του πλούτου, μοιάζουν τετριμμένα, αλλά δεν είναι. Σε μια κοινωνία που όλα τα κοινωνικά κεκτημένα που αποκτήθηκαν με κόπο, ιδρώτα και πολλές φορές με αίμα χάνονται εν μία νυκτί, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πρέπει να τα υπερασπιστούμε όλα από την αρχή. Σα να μην τα είχαμε ποτέ. Σα να παλεύουμε για αυτά για πρώτη φορά. Το κοινωνικό κράτος δεν έχουν δικαίωμα να το σκοτώσουν στο βωμό του κέρδους, της τάχα μου ανάπτυξης και της ευημερίας των αριθμών. Γιατί ευημερία των αριθμών, σημαίνει ευημερία των αγορών, αλλά όχι απαραίτητα ευημερία του απλού κόσμου. Η σημασία της απλής αναλογικής, που ήταν σημαία του ΣυΡιΖα όλα αυτά τα χρόνια, φαίνεται τώρα, που είναι πολύ πιθανό αύριο να έχουμε κυβέρνηση (και μάλιστα συνεργασίας) που θα την έχει ψηφίσει μόλις 1 στους 3 Έλληνες.
Πάνω απ’ όλα (και αυτό θα ήθελα να το τονίσω ιδιαίτερα και να πω ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο για την απόφασή μου) ο ΣυΡιΖα απέφυγε να λαϊκίσει με ανέφικτες προτάσεις. Παρά τη λάσπη που ρίχτηκε επάνω του περί απερίσκεπτων προτάσεων και εύκολων λύσεων (στην ουσία μη – λύσεων) για το οικονομικό αδιέξοδο, ο ΣυΡιΖα ποτέ δεν είπε ότι θα διαβούμε έναν εύκολο δρόμο. Μίλησε για έναν διαφορετικό δρόμο. Διαφορετικό από μνημόνια και δάνεια που μεγαλώνουν με τους ασήκωτους τόκους τους το έλλειμμα και πέφτουν κατ’ ευθείαν πάνω στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου. Μίλησε για ένα δρόμο που έχουν ακολουθήσει πολλά κυρίαρχα κράτη, εξασφαλίζοντας τον κρατικό πλούτο και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας από τους διεθνείς τοκογλύφους, τις αγορές – αρπακτικά με τα γαμψά νύχια. Προειδοποίησε ότι ο δρόμος αυτός δε θα είναι εύκολος, θα έχει, όμως, ένα στόχο, μια λογική πολιτική και οικονομική διαδρομή, που θα μας οδηγήσει έξω από την κρίση. Θεωρώ ότι δε χρειάζεται να σπαταλήσω πάνω από δυο γραμμές για να αποδείξω την αναποτελεσματικότητα της τωρινής οικονομικής πολιτικής της χώρας. Και ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει πόσο ηλίθιο και αδιέξοδο είναι κάποιος που χρωστάει να δανείζεται με υψηλούς τόκους για να αποπληρώσει παλιότερα δάνεια ενώ παράλληλα δεν παράγει αρκετά για να αποπληρώσει τουλάχιστον τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Αδιέξοδη πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση σε μια Ευρώπη του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, με τις αγορές να βρίσκονται σε κατάσταση αμόκ ζητώντας αχόρταγα όλο και περισσότερα και υποδουλώνοντας οικονομικά ολόκληρους λαούς. Αγορές που επιβάλλουν τον εκμηδενισμό της διαπραγματευτικής ικανότητας των κυρίαρχων κρατών, ώστε να αγοράσουν κοψοχρονιά, για ένα κομμάτι ψωμί στην κυριολεξία, δημόσιες επιχειρήσεις και αγαθά. Από εταιρείες ηλεκτρισμού και τηλεπικοινωνιών μέχρι δικαιώματα εκμετάλλευσης εθνικών οδών, αεροδρομίων ή κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Στη Λατινική Αμερική, πριν εκλεγούν απ’ άκρη σ’ άκρη της ηπείρου οι αριστερές κυβερνήσεις, ακόμα και το νερό της βροχής έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης των πολυεθνικών κολοσσών… Κι όμως, το διεθνές δίκαιο, αυτό που δεν επικαλούνται από φόβο ή από υποταγή οι ελληνικές κυβερνήσεις, προστατεύει τα κυρίαρχα κράτη. Προστατεύει τον απλό πολίτη και εξασφαλίζει τη διαβίωσή του απέναντι στην αποπληρωμή των τοκογλυφικών δανείων. Αν θέλουμε να λέμε ότι είμαστε κράτος της Ευρώπης και όχι της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής της δεκαετίας του ’80 και του ’90.
Ο ΣυΡιΖα έχει κατανοήσει ότι η κρίση δεν είναι ελληνική (τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της), αλλά ευρωπαϊκή, κρίση καπιταλισμού. Είναι η κρίση που έρχεται όταν οι κρατικές οντότητες αντικαθιστούνται από εταιρείες και ο κρατικός καπιταλισμός αντικαθιστάται από κορπορατικό νεοφιλελευθερισμό. Πάνω απ’ όλα ο ΣυΡιΖα –και παρά τη λάσπη που για μια ακόμη φορά του έριξαν– δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ευρώ ή από την ευρωπαϊκή οικογένεια, χωρίς όμως να θεωρεί και αυτοσκοπό την παραμονή της χώρας στην ΟΝΕ και την ΕΕ. Δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε το ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση πηγή όλων των κακών, όπως κάνει το ΚΚΕ. Αλλά δεν είναι δυνατόν και να προβλέπουμε καταστροφές και «εποχές Χότζα» έξω από το ευρώ. Πρέπει να μιλήσει η λογική. Η ΕΕ αυτή τη στιγμή είναι ένας οργανισμός που είναι καταδικασμένος αν συνεχίσει στον ίδιο δρόμο που έχουν χαράξει για αυτή τα τελευταία χρόνια οι Μέρκελ, Σαρκοζί, Βαν Ρομπάι. Χωρίς να θέλω να κουράσω, γιατί θέλω να μιλήσω λίγο ακόμα για τις επικείμενες εκλογές, θα πω μόνο ότι με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθείται αυτή τη στιγμή, σε λίγα χρόνια δε θα έχει και τόση σημασία η επιθυμία μας να παραμείνουμε στην ΕΕ, γιατί σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχει ΕΕ, τουλάχιστον όχι με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα. Η στάση του ΣυΡιΖα την παρούσα χρονική στιγμή και η πολιτική που θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια είναι χρήσιμη, ώστε να μπορεί και η ελληνική Αριστερά να συμμετάσχει σε μια πανευρωπαϊκή κίνηση για επανασύσταση, σε ορθολογική βάση και με γνώμονα τον άνθρωπο και όχι το κέρδος, των θεσμών της Ευρώπης οι οποίοι ξεκάθαρα δεν άντεξαν την κρίση του 2008. Έχει μεγάλη σημασία να λέει ο Αλέξης Τσίπρας (που για τόσα έχει κατηγορηθεί, άδικα τις περισσότερες φορές και κυρίως για αντι-ευρωπαϊσμό) ότι η λύση πρέπει να είναι μέσα στο ευρώ και στην ΕΕ, αλλά όχι σ’ αυτή την ΕΕ, που ενώθηκε νομισματικά, αλλά ποτέ δεν ενώθηκε οικονομικά ή πολιτικά. Θα έχει συνέπειες η στάση που προτείνει για την οικονομική πολιτική της Ελλάδας ο ΣυΡιΖα; Σίγουρα. Αλλά θα είναι πολύ πιο ανεκτές από αυτά που θα επακολουθήσουν αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο των μνημονίων και των δανεικών. Όταν ένα τρένο τρέχει ανεξέλεγκτα με ξέφρενη ταχύτητα προς τον γκρεμό, πρέπει να πηδήξεις από το τρένο. Μπορεί να τραυματιστείς λίγο πέφτοντας, αλλά τουλάχιστον δε θα είσαι μέσα στο βαγόνι που θα συνθλιβεί στα βράχια.
Ένα ακόμα μεγάλο θέμα που έχει ανακύψει είναι η μετανάστευση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (συγγνώμη! Τα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών. Sic!) Δε θα ήθελα να σταθώ πολύ, γιατί πιστεύω ότι όλοι σας έχετε διαμορφώσει άποψη για το ζήτημα. Θα ήθελα μόνο να παραθέσω κάποια δεδομένα, τα οποία πιστεύω ότι δεν είναι καν αμφισβητήσιμα.
Πρώτον, τα ελληνικά σύνορα με τόσα νησιά, αλλά και τον Έβρο στα σύνορα με την Τουρκία είναι ανθρωπίνως αδύνατο να φυλαχθούν επαρκώς. Οι μετανάστες που έρχονται στην Ελλάδα με τα πόδια από τις χώρες τους, διανύοντας χιλιάδες χιλιόμετρα δεν πρόκειται να φοβηθούν να διασχίσουν ένα ποτάμι (Έβρος), ούτε θα τους σταματήσει ένα τείχος 12 χιλιομέτρων. Στρατιώτες στον Έβρο έχουμε κάνει πολλοί. Και ξέρουμε τι γίνεται. Πόσοι περνούν τα σύνορα καθημερινά. Γνωρίζουμε, όμως, και τι συμβαίνει κατόπιν της παράνομης εισόδου τους. Τους στοιβάζουν σε κλούβες, τους πηγαίνουν στην Αθήνα και τους αφήνουν στο κέντρο της πόλης. Δε θέλει πολύ για να καταλάβει, λοιπόν, κανείς ποιοι είναι οι υπεύθυνοι της γκετοποίησης. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις που δια στόματος του αδιάβαστου Χρυσοχοείδη και του χαϊδεμένου παιδιού του Βενιζέλου, το Λοβέρδο, τώρα μιλούν για επιχειρήσεις σκούπα και για υγειονομικές βόμβες.
Δεύτερον, οι μετανάστες αυτοί δε θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας. Θέλουν να φύγουν στην Ευρώπη. Στη Γερμανία, στη Γαλλία και τη Σκανδιναβία. Την Ελλάδα τη βλέπουν απλώς ως το πέρασμα για το Βορρά. Οι ευρωπαίοι εταίροι μας, όμως, βλέποντας ακόμα μια φορά τη χώρα μας ως σκουπιδοτενεκέ αποβλήτων, βολεύονται με αυτή την κατάσταση. Και φυσικά, οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούσαν πάντα και που η φράση που ξέρουν καλύτερα στα αγγλικά είναι το «yes master» δεν ανακινούν ποτέ το θέμα, για να μη θίξουν «λεπτές ευρωπαϊκές ισορροπίες». Έτσι, η χώρα γεμίζει παράνομους μετανάστες, η εγκληματικότητα που αναπόφευκτα υπάρχει σε κλειστές ομάδες και μειοψηφικές εθνότητες χτυπάει κόκκινο, ο ρατσισμός βρίσκει πεδίο δράσης και το πρόβλημα διογκώνεται γιατί κανείς δεν προσπαθεί πραγματικά να το λύσει. Ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις, ούτε οι ευρωπαίοι εταίροι μας. Εν κατακλείδι, για το μεταναστευτικό συμφωνώ απολύτως με τον ΣυΡιΖα.
Δε θα ήθελα να παρακινήσω κανέναν να ψηφίσει ΣυΡιΖα ή όποιο άλλο κόμμα. Απλώς (ξαναλέω) παραθέτω τις απόψεις μου γιατί κάποιοι καλοί φίλοι με ρώτησαν. Αυτό που θα σας παρακαλέσω, όμως να κάνετε αύριο είναι να μην ψηφίσετε αυτούς που μας έφεραν εδώ. Αν η αριστερά που δεν κυβέρνησε ποτέ έχει κάποιες –έστω– ευθύνες για την κατάσταση της χώρας, αυτοί που είναι οι πραγματικοί καταστροφείς της Ελλάδας είναι άλλοι. Είναι οι πολιτικοί του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Σ’ αυτές τις εκλογές δεν πρέπει απλώς να τους τιμωρήσουμε γιατί δεν ήταν συνεπείς στις υποσχέσεις τους, γιατί δημιούργησαν ένα τεράστιο πελατειακό κράτος, γιατί έκλεψαν και για χίλιους άλλους δυο λόγους. Δεν πρέπει απλώς να τους τιμωρήσουμε. Πρέπει να τους εξοστρακίσουμε από την πολιτική ζωή του τόπου, να τους πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων, να τους εξολοθρεύσουμε πολιτικά. Ο δικομματισμός πρέπει να συνθλιβεί. Εδώ και τώρα! Τώρα ή ποτέ! Καλή ψήφο σας εύχομαι…
ΥΓ1: Για αυτούς που έχουν αποφασίσει ότι η αποχή, το λευκό και το άκυρο είναι άποψη και λύση. Βεβαίως και είναι. Είναι η άποψη ότι είσαι ένας άνθρωπος κενός, χωρίς πραγματική άποψη, ένα άβουλο ον που πάντα θα εμπιστεύεσαι την τύχη σου σε άλλους. Συγχαρητήρια! Και ναι, είναι και λύση! Αν θέλεις ειδικά να σε κυβερνήσουν οι ίδιοι άνθρωποι, το ξεκάρφωμα για να μην ψηφίσεις ΝΔ και ΠαΣοΚ είναι να ρίξεις λευκό ή άκυρο ή να μην πας καν να ψηφίσεις. Μόνο που αν το κάνεις και κάποτε έρθεις και μου κλαφτείς για την κατάσταση της χώρας ή γιατί θα είσαι άνεργος ή φτωχός, θα έχω κάθε δικαίωμα να σου ρίξω δεξί άπερκατ ή αριστερό κροσέ (ανάλογα με τα κέφια μου). Γιατί δεν ξέρω αν το άκουσες, αλλά όχι, με την αποχή στο 51% οι εκλογές ΔΕΝ είναι άκυρες και κάθε λευκή ή άκυρη ψήφος μπορεί να μην πηγαίνει απ’ ευθείας στο πρώτο κόμμα, πηγαίνει όμως στα κόμματα αναλογικά, άρα το πρώτο κόμμα ευνοείται. Απλά μαθηματικά γυμνασίου είναι.
ΥΓ2: Για τους φίλους που θα ψηφίσουν κόμματα του 1%. Εντάξει, το καταλάβαμε ότι είστε εναλλακτικοί, ότι κατέχετε την πλήρη αλήθεια, ότι είστε ο 1 στους 100 που είναι ιδιαίτερος και ψηφίζει Δράση, Κοινωνία, ΑντΑρΣυΑ, Βασίλη Λεβέντη, Τζούλια Αλεξανδράτου ή το άλλο κόμμα με το τεράστιο όνομα που χαρίζει χρέη και οικόπεδα, αλλά το κόμμα σας δυστυχώς (και το λέω ειλικρινά το δυστυχώς για κάποια από αυτά τα κόμματα) δε θα μπει στη βουλή. Και ξέρετε τι γίνεται όταν ένα κόμμα δεν μπαίνει στη βουλή… Οι έδρες που θα του αντιστοιχούσαν αν δεν υπήρχε το πλαφόν του 3%, μοιράζονται στους υπόλοιπους. Και ναι, σωστά μαντέψατε, αυτό γίνεται και πάλι αναλογικά, οπότε ευνοείται πάλι ο πρώτος! Οπότε καλά κάνετε και ψηφίζετε αυτό που σας εκφράζει (είστε σε πολύ καλύτερη μοίρα από τους λευκο – άκυρους), αλλά σας έχω νέα: στην ουσία στηρίζετε το δικομματισμό. Δε φταίτε εσείς, φταίει το εκλογικό σύστημα, το ξέρω, αλλά έτσι είναι τα πράγματα.
ΥΓ3: Για τους «φίλους» που θα ψηφίσουν χρυσή αυγή. Θα σας έλεγα τις απόψεις μου, αλλά δε γνωρίζω τη διάλεκτο των πιθήκων, οπότε δεν μπορώ να σας τις εξηγήσω.
ΥΓ4: Αν οι δικές μου φτωχές γνώσεις στα οικονομικά δε στάθηκαν ικανές να σας πείσουν, τότε μπορείτε να διαβάσετε τι λέει στο τελευταίο του άρθρο πριν τις εκλογές ένας από τους πιο γνωστούς και καλούς Έλληνες οικονομολόγους, ο Γιάννης Βαρουφάκης:
