ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ – ΑΦΟΥ ΔΕ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ!

Βλέποντας το χθεσινό επεισόδιο του Λάκη Λαζόπουλου, είδα με έκπληξη και θυμό την ομιλία του «μπουμπούκου» Άδωνη Γεωργιάδη στη βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την παιδεία. Ο Γεωργιάδης, λοιπόν, όπως και το υπόλοιπο ΛΑ.Ο.Σ. φαντάζομαι, θεωρεί πως τα επεισόδια του Δεκεμβρίου, μετά το θάνατο του μικρού Αλέξη έγιναν από κάποιους που απλώς «έκαναν την πλάκα τους». Μάλιστα… Αν είναι έτσι τα πράγματα, το πρώτο που μπορώ να παρατηρήσω είναι ότι στο ΛΑ.Ο.Σ. δεν έχουν καθόλου χιούμορ. Γιατί τότε που όλου όλα αυτά γίνονταν για την πλάκα ορισμένων, οι βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. όχι μόνο δε γέλασαν με το αστειάκι, αλλά κατηγορούσαν τους συναδέλφους τους ενός άλλου κόμματος για παρακίνηση των επεισοδίων και για υπόθαλψη εγκληματιών. Τότε ήταν εγκληματίες. Σήμερα, 5 μόλις μήνες μετά, είναι μια χούφτα πλακατζήδες.
Ωστόσο το θέμα δεν είναι απαραίτητα ο «μπουμπούκος» και ο κάθε μπουμπούκος. Το θέμα είναι, κατά τη γνώμη μου, η κατ’ ευφημισμών συζήτηση για την παιδεία στη βουλή. Πως είναι δυνατόν αυτοί που έχουν φέρει την παιδεία σε οριακές καταστάσεις να συζητούν για το καλό της και για το μέλλον των παιδιών; Η όλη ιστορία ξεκίνησε από την εξέγερση του Δεκέμβρη, που αμαυρώθηκε από κάποιους κουκουλοφόρους, για χάρη των οποίων (και με τις ευλογίες των ΜΜΕ) έφτασε να ξεχαστεί ο πραγματικός λόγος της εξέγερσης, που δεν ήταν άλλος από την τραγική εικόνα της ελληνικής παιδείας, με ό,τι μπορεί να περιέχει ο όρος παιδεία. Η καταδίκη των επεισοδίων έρχεται σχεδόν αυθόρμητα στον καθένα μας. Η βία είναι αποκρουστική, από όποια μεριά κι αν προέρχεται. Σε συζητήσεις που γίνονται σε καφετέριες και σε πλατείες διαπιστώνεις, όμως, ότι ο κόσμος θεωρεί πιο έντιμους τους κουκουλοφόρους από τους βουλευτές. Και αν καταδικάζει τα τερτίπια των κουκουλοφόρων, τότε τι πρέπει να κάνει με τους βουλευτές; Να τους σταυρώσει;
Πως έχουν το δικαίωμα οι 300 εν λόγω κύριοι (και κυρίες βεβαίως βεβαίως) να ανοίγουν διάλογο για την παιδεία; Τη στιγμή που καταδικάζουν την κουκούλα, ως παράνομη με ιδιώνυμο, με νόμο του κράτους, την ίδια στιγμή οι ίδιοι κουκουλώνουν υποθέσεις διαφθοράς και μαφιόζικου ξεπλύματος χρήματος. Πως περιμένουν, λοιπόν, η ελληνική κοινωνία να τους πάρει στα σοβαρά και να ακούσει τις απόψεις τους περί παιδείας, τη στιγμή που οι ίδιοι δίνουν το παράδειγμα στους νέους; Το παράδειγμα του πως κανείς δεν μπορεί να πάει μπροστά σ’ αυτή τη ζωή αν δεν είναι λαμόγιο. Το παράδειγμα πως κανείς δεν υπάρχει στην πολιτική ζωή του τόπου χωρίς το ρουσφέτι, το οποίο από το 1830 ακόμα είναι η βασική δομή σύστασης και οικοδόμησης του ελληνικού κράτους. Το παράδειγμα ότι όποιος γίνεται υπουργός (ή κατ’ επέκταση άτομο σε δημόσια θέση με υψηλό δείκτη ευθύνης) έχει το εθιμικό δικαίωμα της μίζας. Το παράδειγμα το έδωσε ο ίδιος ο Παυλίδης λέγοντας «Όχι, κύριοι, δεν παραιτούμαι…εδώ μέσα γνωριζόμαστε, ξέρουμε ο ένας τον άλλο» εννοώντας πως από όλους αυτούς είναι ίσως ο λιγότερο ένοχος και πως θα έπρεπε να παραιτηθούν άλλοι πριν από αυτόν, ως περισσότερο ένοχοι.
Πως έχουν το δικαίωμα οι 300 της βουλής να συζητούν για την παιδεία, τη στιγμή που όλοι ξέρουμε πολύ καλά ποιο είναι το πρόβλημα. Και το ξέρουμε εδώ και πολλά χρόνια. Και δεν ξεγελιόμαστε πλέον…Κάθε χώρα διαλέγει την πολιτική της. Άλλες δίνουν προτεραιότητα στον άνθρωπο, άλλες δίνουν προτεραιότητα σε κάποια πράγματα περισσότερο πολύπλοκα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί και οι τεράστιες μίζες που προέρχονται από αυτούς τους εξοπλισμούς. Το υπουργείο άμυνας είναι η χαρά του μιζαδόρου. Και η Ελλάδα κατάντησε να έχει μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες σχεδόν από όλα τα κράτη της Ευρώπης (μιλάω για ποσοστό επί του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού). Και παράλληλα, αφού αυτά τα δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία, κατάντησε να έχει τις λιγότερες δαπάνες από κάθε άλλο ευρωπαϊκό κράτος για την παιδεία (και πάλι ποσοστό επί του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού). Το ότι ακόμα και κάποιες αφρικανικές χώρες μας ξεπερνούν στη σχετική λίστα, έρχεται απλώς για να σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.
Πως τολμούν, τέλος, οι βουλευτές να ξεκινούν έναν τέτοιο διάλογο, ουσιαστικά μόνοι τους; Απουσία των υπολοίπων φορέων που ενδιαφέρονται για την παιδεία…Απουσία σε τελική ανάλυση της ίδιας της νεολαίας; Οι μεν φορείς είναι τεχνηέντως αποκλεισμένοι από τον διάλογο (ας τον πούμε έτσι για να μην τους κακοκαρδίσουμε), οι δε νέοι έχουν γυρίσει τις πλάτες τους σ’ αυτούς που νιώθουν πως τόσα χρόνια τους κοροϊδεύουν και παίζουν μικροπολιτικά παιχνίδια στην πλάτη τους. Και δικαίως τους περιφρονούν! Οι νέοι δεν είναι ηλίθιοι. Είναι το πιο παραγωγικό και πιο δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας. Δεν είναι δυνατόν να ξεγελαστούν (στο μεγαλύτερο ποσοστό τους) από τους σαλτιμπάγκους με τις γραβάτες. Ξέρουν ότι όσες γραβάτες κι αν φορέσουν, όσα σοβαροφανή λόγια κι αν πουν, θα είναι μια ζωή κλόουν.
Δυστυχώς, όμως, και η εξουσία έχει εκπαιδευτεί από τις μάχες των δρόμων. Έχει καταλάβει ότι εκεί θα ηττηθεί και ψάχνει νέες μορφές υποδούλωσης και καταναγκασμού. Όλη αυτή η συζήτηση για την παιδεία δε γίνεται για να λυθεί το πρόβλημα, αλλά για να κουκουλωθεί, όπως κουκουλώνονται εν τέλει τα πάντα σ’ αυτήν τη χώρα. Οι βουλευτές και γενικότερα η τάξη των εξουσιαστών, έχει ένα σκοπό. Το σκοπό που είχε ανέκαθεν η εξουσία. Να κάνει την εξουσιαζόμενους νέους ακριβώς το ίδιο με αυτήν. Να τους φέρει στα μέτρα της, να τους κάνει σαν τα μούτρα της. Αυτό έκαναν οι παππούδες με τους πατεράδες μας, αυτό γίνεται πάντα και ίσως αυτό να κάνουν οι ίδιοι οι σημερινοί νέοι με τα παιδιά τους, όταν αποκτήσουν. Διότι έτσι είμαστε μαθημένοι. Είναι ο παραδοσιακός τρόπος να ελέγχεις το μέλλον και να μην το αφήνεις να εξελιχθεί σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες. Όταν κρατάς το αύριο σε στεγανά, το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Και θα συνεχίσουμε να ζούμε στην ίδια μέρα για αρκετά τέρμινα, έχοντας την πλάνη πως ο χρόνος κυλάει. Θέμα σχετικότητας και του τέταρτου άξονα του χωροχρόνου…
Σήμερα, 13 Μαΐου του 2009 είναι οι φοιτητικές εκλογές. Τα παιδάκια με τα πράσινα, τα μπλε και τα κόκκινα σημαιάκια θα ξαναβγούν στη γύρα, γεμάτα πάθος για το μέλλον, χωρίς να κατανοούν ότι νικητές είναι όσοι χτίζουν το μέλλον τους μόνοι τους και όχι μέσω κάποιας ομάδας. Σήμερα, ο φανατισμός έχει μεταφερθεί στα αμφιθέατρα με το χειρότερο τρόπο από ποτέ. Σήμερα δε μετράνε οι απόψεις σου, αλλά οι γνωριμίες σου. Όχι μόνο στην κοινωνία, αλλά ακόμα και σε αυτό το λεγόμενο άσυλο των ιδεών (να το βράσω το άσυλο που απλώς διακινεί τις ιδέες του κομματικού κατεστημένου και λειτουργεί ως προθάλαμος κομματικών γραφείων). Σήμερα στα πανεπιστήμια δεν υπάρχει πολιτικοποίηση, παρά μόνο η απεχθής και άνευ όρων κομματικοποίηση. Σήμερα, οι πολιτικοί τα κατάφεραν να κάνουν τους νέους πραγματικά σαν τα μούτρα τους. Σήμερα, οι φοιτητές που θα κληθούν να ψηφίσουν, θα κάνουν μια πρόβα υποταγής. Δε διαφωνώ ότι οι εκλογές είναι η νίκη της δημοκρατίας. Στην Ελλάδα, όμως, εκλογές είναι απλώς η απόφαση για το ποιος θα καταχραστεί το δημόσιο χρήμα. Οι παρατρεχάμενοι του Γιωρίκα ή οι αντίστοιχοι παρατρεχάμενοι του Κωστίκα. Και σήμερα, στις φοιτητικές εκλογές, ο Γιωρίκας κι ο Κωστίκας θα κάνουν μια καταμέτρηση δυνάμεων για το αύριο. Το αύριο, που, κουκουλώνοντας μονίμως τη νεολαία, ποτέ δε θα αφήσουν να έρθει…